Ο Μάνος Κατράκης με τη μητέρα του, Ειρήνη, το 1952 σε μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης και χαράς, λίγο μετά την επιστροφή του από τις εξορίες στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη, όπου βρέθηκε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων.
Η σχέση του με τη μητέρα του υπήρξε βαθιά, ουσιαστική και καθοριστική σε όλη του τη ζωή. Την αγαπούσε με αφοσίωση και μιλούσε γι’ αυτήν με σεβασμό σχεδόν ιερό, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της το σταθερό ηθικό του στήριγμα. Εκείνη, γυναίκα με ρίζες στην κρητική παράδοση, λιτή, περήφανη και ακέραιη, στάθηκε δίπλα του σαν βράχος, ιδίως στα δύσκολα χρόνια των διώξεων και της απομόνωσης.
Η Ειρήνη στήριξε τις επιλογές του χωρίς εκπτώσεις, ενισχύοντας την αξιοπρέπεια και τη στάση ζωής του. Με λόγια απλά και καθαρά, του χάρισε δύναμη για να αντέξει τις πιέσεις και να παραμείνει όρθιος. Για τον Μάνο Κατράκη, η μητέρα του υπήρξε η σιωπηλή δύναμη πίσω από τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη, η ρίζα που τον κράτησε σταθερό και η εσωτερική φωνή που τον συνόδευε σε κάθε βήμα της διαδρομής του.
