Ο Αλέξης Μινωτής το 1948 στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, υποδέχτηκε με ένα εγκάρδιο φιλί την σύζυγό του, Κατίνα Παξινού, από το ταξίδι της στο Λονδίνο.
Τη φωτογραφία δημοσίευσε ο συλλέκτης Άρης Λουπάσης στο Instagram, όπου σημειώνει ότι η κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου βρήκε τη μεγάλη ηθοποιό στην Αγγλία, μακριά από την πατρίδα και το 1941 αποφάσισε να περάσει στην Αμερική αναζητώντας δημιουργικό έδαφος και ασφάλεια.
Στην τέταρτη ημέρα του ταξιδιού το πλοίο δέχτηκε τορπίλη από γερμανικό υποβρύχιο και βυθίστηκε, μετατρέποντας τη διαδρομή σε δραματική δοκιμασία. Δεκαεννέα ώρες αγωνίας στη θάλασσα ώσπου ένα βρετανικό πολεμικό σκάφος μάζεψε τους επιζώντες. Στη μαρτυρία της στην εφημερίδα «Ατλαντίς» στις 5 Οκτωβρίου του 1941, η Κατίνα Παξινού μίλησε με θαυμασμό για το κουράγιο των Βρετανών και χαρακτήρισε την συγκεκριμένη εμπειρία ως τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες πλάι στον Μινωτή, αφοσιώθηκε στο θέατρο και θριάμβευσε με την «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν στη Βοστώνη και στη Νέα Υόρκη, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς. Ανάμεσα στους θεατές βρισκόταν ο κορυφαίος συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ που εντυπωσιάστηκε από την θηριώδη ερμηνεία της και της πρότεινε δοκιμαστικό για την κινηματογραφική μεταφορά του έργου «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Η επιλογή της για τον ρόλο της “Πιλάρ” άνοιξε τον δρόμο προς διεθνή αναγνώριση. Η ταινία προβλήθηκε το 1943 και η ερμηνεία της απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ενώ στις 3 Μαρτίου 1944 έγινε η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που κατέκτησε το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου.
Ως το 1951 ζούσε ανάμεσα σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο, συμμετείχε σε αντιπολεμικές και φιλανθρωπικές δράσεις και συνέχισε αδιάκοπα τη σκηνική της πορεία. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα με τον Μινωτή, ανέλαβαν ρόλους αρχαίας τραγωδίας στην Επίδαυρο και στο Εθνικό Θέατρο με πειθαρχία, ένταση και βαθιά γνώση του λόγου, μετατρέποντας κάθε εμφάνιση σε τελετουργία. Η κοινή τους διαδρομή χάρισε στο ελληνικό θέατρο κύρος, μέτρο και διαχρονική λάμψη, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που φωτίζει έως σήμερα την ιστορία της σκηνής
