Η Ρεγγίνα Μακέδου είναι μια μαχήτρια της ζωής, καθώς έδωσε μια δύσκολη μάχη με τη λευχαιμία, από την οποία κατάφερε να βρει νικήτρια.
Η γυμνάστρια από την Καβάλα που συγκίνησε τον κόσμο με την περιπέτεια της υγείας της, μέσω της επικοινωνίας που είχε στα social media, μίλησε στην εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα», εξηγώντας αρχικά πώς μια επίμονη κόπωση που ένιωθε στα 35 της χρόνια, την οδήγησε στο νοσοκομείο, όπου και διαγνώστηκε με λευχαιμία.
«Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα» αναφέρει η Ρεγγίνα Μακέδου. Μετά τη διάγνωση ακολούθησε μια μακρά περίοδος νοσηλείας. «Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή. Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών» εξηγεί.
Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ο χορός έγινε το δικό της «φάρμακο» μέσα στην απομόνωση των νοσοκομείων. «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή» δηλώνει η Ρεγγίνα Μακέδου, ενώ εξομολογήθηκε πως η δεύτερη φάση της δοκιμασίας ήταν πολύ πιο επώδυνη. «Τη δεύτερη φορά με τη μεταμόσχευση, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα. Είχα αρκετές παρενέργειες».
«Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει» εξομολογείται.
Η κρισιμότερη στιγμή ήρθε κατά τη διάρκεια της μεταμόσχευσης, όταν οι επιπλοκές την έκαναν να πιστέψει πως το τέλος πλησίαζε. «Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω, δεν… Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο», λέει η Ρεγγίνα Μακέδου.
Τότε ήταν που η στήριξη του περιβάλλοντός της λειτούργησε ως σανίδα σωτηρίας. «Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το “μαζί”».
«Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα», συμπλήρωσε.
