Το «Χορεύοντας με τους λύκους» είναι μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες του Χόλιγουντ, έχοντας κατακτήσει επτά Όσκαρ. Είναι και η ταινία που καθιέρωσε τον Κέβιν Κόστνερ, βάζοντας τον στον χάρτη του παγκόσμιου κινηματογράφου ως έναν ισχυρό παίκτη, ενώ έκανε το Χόλιγουντ να υποκλιθεί σε εκείνον με σεβασμό.
Σεβασμό όχι μόνο για το αριστούργημα το ίδιο, αλλά και γιατί ο ίδιος πρωτύτερα είχε πάρει ένα μεγάλο ρίσκο, καθώς εμπιστεύτηκε το σενάριο του «Χορεύοντας με τους λύκους» σε έναν άστεγο! Ο Κέβιν Κόστνερ εκεί που άλλοι θα γυρνούσαν την πλάτη, απέδειξε πόσο ξεχωριστός είναι, καθώς είδε την επιτυχία εκεί που άλλοι δεν θα τη φαντάζονταν καν. Εκείνος είδε το τελικό αποτέλεσμα και δικαιώθηκε.
Όπως δικαιώθηκε και ο Μάικλ Μπλέικ, ο οποίος είχε μια ξεχωριστή και συγκινητική ιστορία, που σίγουρα αποτελεί έμπνευση για όλους. Ο Μπλέικ, λοιπόν, έφτασε στο Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με ένα όνειρο… Χωρίς επαφές, χωρίς χρήματα μόνο πείσμα. Το 1981, οι δρόμοι του διασταυρώθηκαν με ενός άλλου εξίσου ονειροπόλου που ήθελε κι εκείνος να μπει στον θαυμαστό κόσμο του κινηματογράφου, τον επίσης άφραγκο Κέβιν Κόστνερ.
Το 1983, ο Μπλέικ έγραψε μια μικρή ταινία, το Stacy’s Knights, με τον Κόστνερ να πρωταγωνιστεί σε αυτή. Δυστυχώς, η προσπάθειά τους απέτυχε, αλλά η φιλία τους παρέμεινε, με τον ηθοποιό να συμπαραστέκεται στον καλό του φίλο κάθε φορά που τον απέρριπταν. Ο Κέβιν Κόστνερ προσπάθησε να βοηθήσει, κανονίζοντας συναντήσεις και δανείζοντας το όνομά του σε ανοιχτές πόρτες. Αλλά κάθε φορά, τα νέα ήταν άσχημα. Ο Μπλέικ τσακώθηκε, συγκρούστηκε, έκαψε ευκαιρίες, κατηγορώντας το Χόλιγουντ, τους παραγωγούς, το σύστημα.
Μια μέρα, ο Κόστνερ τον προειδοποίησε: «Αν μισείς τόσο πολύ τα σενάρια, τότε σταμάτα να τα γράφεις». Αυτές οι λέξεις ήταν χαστούκι. Λίγο αργότερα, ο Μπλέικ τού τηλεφώνησε: δεν είχε πού να μείνει. Ο Κόστνερ είπε ναι. Για σχεδόν δύο μήνες ζούσε στον καναπέ του φίλου του – γράφοντας τη νύχτα, διαβάζοντας παραμύθια στην κόρη του ηθοποιού. Μετά έφυγε. Πήγε ανατολικά. Κατέληξε στο Μπίσμπι της Αριζόνα. Έπλυνε πιάτα σε κινέζικο εστιατόριο. Μερικές νύχτες κοιμόταν στο αυτοκίνητό του. Αλλά κάθε βράδυ, χωρίς να αποτυγχάνει, έγραφε.
Κουβαλούσε μέσα του μια ιστορία: έναν στρατιώτη του Εμφυλίου Πολέμου που εγκαταλείπει τα πάντα και ανακαλύπτει ξανά την ανθρωπιά του ανάμεσα στους Lakota. Ένα γουέστερν, όταν τα γουέστερν θεωρούνταν νεκρά. Έπος, όταν το Χόλιγουντ ήθελε ασφαλή προϊόντα. Κανείς δεν ήθελε να το παράγει. Έτσι το μετέτρεψε σε μυθιστόρημα. Τριάντα εκδότες το απέρριψαν πριν συμφωνήσει κάποιος να κυκλοφορήσει μια μικρή έκδοση το 1988. Ο τίτλος ήταν Dances with Wolves.
Όταν το διάβασε ο Κόστνερ, έμεινε ξύπνιος όλη νύχτα. Τα ξημερώματα τηλεφώνησε στον φίλο του: «Θα το κάνω εγώ. Θα το κάνω ταινία». Επένδυσε τα δικά του χρήματα. Αποφάσισε να σκηνοθετήσει, παρά το γεγονός ότι δεν είχε σκηνοθετήσει ποτέ κάτι στο παρελθόν Το Χόλιγουντ τον χλεύασε. Ένα τρίωρο γουέστερν με διαλόγους στη μητρική γλώσσα; Το ονόμασαν «αυτοκτονία του Κέβιν Κέβιν Κόστνερ».
Στις 21 Νοεμβρίου 1990 κυκλοφόρησε η ταινία «Χορεύοντας με τους λύκους». Ήταν ένας θρίαμβος. Κέρδισε 424 εκατομμύρια δολάρια στο ταμείο. Στα 63α Academy Awards έλαβε δώδεκα υποψηφιότητες. Κέρδισε επτά. Καλύτερη ταινία. Καλύτερος σκηνοθέτης για τον Κόστνερ. Και ο Μάικλ Μπλέικ -ο άνθρωπος που είχε κοιμηθεί στο αυτοκίνητό του- ανέβηκε στη σκηνή με σμόκιν και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Χρόνια αργότερα, ο Κέβιν Κόστνερ παραδέχτηκε πως: «Εμείς κάναμε την ταινία. Και ο Μάικλ κέρδισε το Όσκαρ». Ο Μπλέικ πέθανε το 2015. Το μυθιστόρημά του πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Η ταινία διατηρείται στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως πολιτιστικός θησαυρός.
Η ιστορία αυτή του Μπλέικ είναι ένα μάθημα φιλίας, και όχι μόνο. Αποδεικνύει πως ο κινηματογράφος δεν είναι μια εμπορική συμφωνία, είναι όραμα. Είναι Τέχνη… Όπως οι μεγάλοι ζωγράφοι ή συγγραφείς μέχρι και σήμερα δεν ζωγραφίζουν, ούτε γράφουν με κίνητρο πόσο θα πουλήσουν το έργο τους. Αποτυπώνουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους και θέλουν να το κάνουν πραγματικότητα. Η Τέχνη δεν είναι μαθηματική πράξη…
