«Μια φορά και έναν καιρό…» ήταν ένα ψιλόλιγνο παιδάκι, άσχημο, γεννημένο σε μια φτωχή οικογένεια που από μικρό γνώρισε την απαξίωση και την απόρριψη. Όμως, μεγαλώνοντας το παιδάκι αυτό «μεταμορφώθηκε» σε έναν μεγάλο παραμυθά που η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Δανίας και μέχρι και σήμερα είναι ο αγαπημένος των παιδιών.
Ο λόγος για τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο οποίος βιώνοντας την απόρριψη, μεγαλώνοντας θέλησε να αποτυπώσει τα συναισθήματά του στο χαρτί, δημιουργώντας τα δικά του παραμύθια που συνεχίζουν να μεγαλώνουν τα παιδιά του κόσμου.
Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε το 1805 στην πόλη Οντένσε της Δανίας. Γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας, στοιχείο που απέκρυπτε σε όλη του ζωή, μεγάλωσε μέσα στην ανέχεια. Όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός, γι’ αυτό και πήγε στην Κοπεγχάγη αναζητώντας την τύχη του. Ωστόσο, η παρουσίαση μιας δικής του χορογραφίας άφησε αρνητικές εντυπώσεις.
Ακολούθησαν και άλλες απορρίψεις, με τον Άντερσεν να κάνει στροφή και να ασχολείται με τη συγγραφή. Το 1821 έγραψε μια τραγωδία, αλλά το κείμενο ήταν τόσο ανορθόγραφο που όσοι το διάβασαν θεώρησαν ότι τους κορόιδευε.
Όμως αυτός δεν το έβαλε κάτω κι άρχισε να πλάθει τις δικές του ιστορίες, που είχαν πόνο, αλλά το τέλος τους ήταν πάντα αισιόδοξο κι ευτυχισμένο. Ένα από τα πρώτα του παραμύθια ήταν “Το Ασχημόπαπο”, που θα έλεγε κανείς πως ήταν η δική του προσωπική ιστορία.
Σιγά-σιγά ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν άρχισε να γίνεται γνωστός, όπως και τα παραμύθια του που είχαν έντονο συναίσθημα. Η Μικρή Γοργόνα, το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα ήταν κάποια από τα παραμύθια που τον έβαλαν στην αιωνιότητα, καθώς έγινε ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες της ιστορίας.
Τα παραμύθια του μεταφράστηκαν σε δεκάδες γλώσσες, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν τα παιδιά και να τα συγκινούν 1,5 αιώνα τώρα. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν το 1841 ταξίδεψε στην Ελλάδα με το ατμόπλοιο «Λεωνίδας». Η πρώτη του στάση ήταν η Σύρος. Ακολούθησε ο Πειραιάς και η Αθήνα, όπου στα απομνημονεύματά του έγραψε με θαυμασμό για την Ακρόπολη.
Όταν πέθανε το 1875, ο κόσμος ήταν ήδη διαφορετικός εξαιτίας του. Τα παραμύθια του δεν σταμάτησαν ποτέ να λέγονται. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ένα παιδί κάπου στον κόσμο ανοίγει ένα βιβλίο του και χάνεται σε έναν κόσμο μαγικό. Έναν κόσμο που έφτιαξε ο άνθρωπος που κάποτε όλοι απέρριψαν.
Πέθανε το 1875 σε ηλικία 70 ετών. Η Δανία έχει καθιερώσει το «Βραβείο Άντερσεν» για το καλύτερο έργο στην παιδική λογοτεχνία.
