Ο “Λούσηρος” του Στέλιου Χαλκίτη μάς αφηγείται…
Η αφήγηση, ο αρχαιότερος τρόπος επικοινωνίας, ενώνει ανθρώπους και πολιτισμούς ανά τους αιώνες και αναδεικνύει τις διαφορές, τις ομοιότητές τους, τη μοναδικότητά τους, την ομορφιά τους. Ωστόσο, το εργαλείο με το οποίο έχουμε μάθει να επικοινωνούμε είναι η γλώσσα και, αν το επεκτείνουμε λιγάκι
ακόμα, στον γραπτό λόγο, είναι η σύνθεση της γλώσσας, η γραφή! Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης που γιορτάζεται στις 20 Μαρτίου γίνεται η αφορμή για να θυμηθούμε το Λούσηρο!
Με την πρώτη εξωτερική ματιά, τα φυσικά ερωτήματα του αναγνώστη επικεντρώνονται στις γυναικείες μορφές, στο ψυχισμό ή στην πορεία τους σε ένα περιβάλλον, που ενδεχόμενα θα μπορούσε να σημαδέψει το δρόμο τους, ενώ παράλληλα στο πίσω μέρος του μυαλού του προβάλλεται σημειολογικά το ασυνήθιστο όνομα «Λούσηρος» σε καθαρή αναφορά. Άραγε ποιος να είναι ο «Λούσηρος»; αναρωτιέται φευγαλέα ανοίγοντας το βιβλίο, που τον αιχμαλωτίζει χωρίς χρονοτριβή στις σελίδες του από την αρχή μέχρι το τέλος.
Εκεί ο συγγραφέας με περισσή δεξιοτεχνία και απαράμιλλο λογοτεχνικό ύφος υφαίνει μια ιστορία-παραβολή, που την τοποθετεί σε ένα πανέμορφο νησί, όπου ο χρόνος ακολουθεί τα πρόσωπα σε βάθος δύο γενιών, ξετυλίγοντας ο ίδιος (συγγραφέας) άλλοτε γρήγορα άλλοτε αργά το κουβάρι της αφήγησης, ανάλογα με τις ανάγκες τις στιγμής και τις ιδιαιτερότητες του χρονικού περιβάλλοντος, χρησιμοποιώντας μάλιστα έννοιες λιτές ή σύνθετες, εναρμονισμένες ή αντιφατικές αλλά ποτέ περιττές ή χωρίς αιτιολογία, ώστε να γίνονται αναγκαίες οι πολλαπλές αναγνώσεις και να διευκολύνονται οι διδακτικές παραδοχές ή και οι αντιρρήσεις.
Τα κύρια πρόσωπα της ιστορίας είναι ο Αντώνης, η Σάρα, ο Στέφανος και η Ραλλού, που πλαισιώνονται από δευτερεύοντα, εξίσου σημαντικά όμως για την πορεία του μυθιστορήματος άτομα, που το εμπλουτίζουν με περιστατικά μοναδικά ή επαναλαμβανόμενα, συνηθισμένα ή έκτακτα, χρήσιμα ή μηδαμινά, και σε κάθε περίπτωση απαραίτητα για να ολοκληρωθεί η δομή της.
Η σπάνια ομορφιά της πολυσύνθετης εικόνας του νησιού ξεμακραίνει μπροστά στη βαρύτητα
της τοπικής κοινωνίας, ως θεματοφύλακα των αξιών, οι οποίες απαριθμούνται και περιγράφονται με
σύνθετες θετικές ή αρνητικές παραμέτρους για να ζυγιστούν στην ακριβοδίκαιη βιωματική ζυγαριά του συγγραφέα, καθώς θα επηρεάζουν τις αποφάσεις των προσώπων, ωθώντας τους σε επιλογές κάτω από την «πίεση της ώρας που οι ψίθυροι σηκώνονται όρθιοι και πετροβολούν».
Η ζωή των προσώπων εμφανίζεται με κάθε λεπτομέρεια καθώς κυλά η αφήγηση και δικαιολογείται η
ψέγεται με όρους φιλοσοφικής αναζήτησης και αναγωγής σε πανανθρώπινες αξίες. Τα ιδιοσυγκρασιακά τους χαρακτηριστικά που από την ίδια την ανθρώπινη φύση επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο καλό ή στο κακό, στο δίκαιο ή στο άδικο, στο απλό ή στο σύνθετο, στο υγειές ή στο νοσηρό στην αγάπη ή στο μίσος, στη δύναμη ή στην αδυναμία, στην ομορφιά ή στην ασχήμια αναζητούν το νόημα της ζωής, δίνοντας την ευκαιρία στο συγγραφέα να επισημάνει «Υπάρχουν άσπιλες ψυχές, αμόλυντες ζωές δεν υπάρχουν».
Ακούστε την αφήγηση της ιστορίας — ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:
Διαβάστε επίσης:
