Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς μπήκε η Μαρινέλλα στη ζωή μου. Ίσως τότε που η μάνα μου άνοιγε το ραδιόφωνο τα πρωινά της Κυριακής και το σπίτι μύριζε καφέ, σαπούνι και φρεσκοσιδερωμένα ρούχα. Ίσως τότε που άκουσα πρώτη φορά εκείνο το τρέμουλο στη φωνή της και ένιωσα πως κάποιος καταλάβαινε όσα δεν μπορούσα να πω.
Για μένα, η Μαρινέλλα δεν ήταν τραγουδίστρια. Ήταν μια γυναίκα που μου έμαθε πώς να είμαι γυναίκα.
Και το πιο παράξενο; Στο σπίτι μου μιλούσαν για εκείνη σαν να ήταν συγγενής. Όχι διάσημη, όχι μακρινή, όχι απρόσιτη. Σαν μια θεία που δεν έβλεπες συχνά, αλλά ήξερες πως υπάρχει. Η οικογένειά μου την ήξερε, όχι όμως στενά, αλλά αρκετά για να ξέρουν μικρές ιστορίες, λεπτομέρειες, στιγμές. Πάντα καλοπροαίρετα, πάντα με τρυφερότητα. Και εγώ μεγάλωσα με την αίσθηση πως κάπου εκεί έξω υπάρχει μια γυναίκα που τραγουδάει και λίγο για μένα.
Την έλεγαν Κυριακή Παπαδοπούλου. Ένα όνομα απλό, σχεδόν ταπεινό, σαν τις γυναίκες της γειτονιάς μου. Κι όμως, μέσα της έκρυβε μια φωνή που δεν χωρούσε σε κανένα σπίτι, σε καμία πόλη, σε καμία εποχή.
Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, αλλά με πλούτο στην καρδιά. Και από μικρή, η σκηνή την τραβούσε σαν μαγνήτης. Σαν να της έλεγε: «Εδώ θα ανθίσεις»
Κάποιες από αυτές τις ιστορίες τις άκουσα από τη γιαγιά μου. «Καλή ψυχή η Μαρινέλλα», έλεγε. «Δουλευταρού, με αρχές. Δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε.» και εγώ την πίστευα. Γιατί η γιαγιά μου δεν χάριζε εύκολα τέτοια λόγια.
Όταν τραγουδούσαν μαζί, ήταν σαν να άκουγες δύο ψυχές να μιλάνε. Εκείνος ο πόνος. Εκείνη το φως.
Δεν ξέρω αν της έκανε καλό ή κακό. Ξέρω όμως πως την έκανε γυναίκα και σίγουρα πιο δυνατή. Και πως όταν χώρισαν, εκείνη δεν έσπασε. Λύγισε, ναι. Αλλά δεν έσπασε.
Και αυτό το κουβάλησα μέσα μου σαν μάθημα.
Η οικογένειά μου έλεγε πάντα πως η Μαρινέλλα είχε μια αξιοπρέπεια που δεν την έβλεπες εύκολα. «Δεν μιλούσε άσχημα για κανέναν», έλεγε ο πατέρας μου. «Κι αυτό λέει πολλά.»
Τη θυμάμαι στη σκηνή. Όχι από κοντά, δεν είχα λεφτά για τέτοια. Από την τηλεόραση. Αλλά ήταν σαν να στεκόταν μπροστά μου. Με εκείνα τα κοστούμια, τα φώτα, τα χέρια της που μιλούσαν όσο και η φωνή της. Ήταν τελειομανής. Αλλά όχι ψυχρή. Ήταν γυναίκα που έδινε ό,τι είχε. Και το έδινε απλόχερα.
Δεν θα σου πω απλώς τίτλους. Θα σου πω τι σήμαιναν.
Το τραγούδι που έβαζε η μάνα μου όταν μαγείρευε. Μύριζε κρεμμύδι, βασιλικό και αγάπη.
Και τότε κατάλαβα ότι για κάποιους ανθρώπους… είναι αλήθεια.
Ο δίσκος που έπαιζε στο πρώτο μου εφηβικό πάρτι. Κανείς δεν χόρευε. Όλοι απλώς την άκουγαν.
Και πράγματι, για πάντα.
Δύο εποχές, δύο γυναίκες, μία Ελλάδα.
Ο δίσκος που σημάδεψε τη δική μου ζωή. Ο δίσκος που έγινε ο καθρέφτης του μεγάλου μου έρωτα.
Αυτός ο δίσκος… Αυτός ο δίσκος είναι μια εξομολόγηση. Τον άκουγα όταν πονούσα. Και με θεράπευε.
Αυτό το τραγούδι δεν ήταν απλώς μουσική για μένα. Ήταν η καρδιά μου ανοιχτή. Ήταν ο μεγάλος μου έρωτας, εκείνος που σε κάνει να τρέμεις, να γελάς, να κλαις, να χάνεσαι.
Όταν άκουσα πρώτη φορά το «Για σένανε μπορώ», ένιωσα πως η Μαρινέλλα τραγουδούσε τη δική μου ψυχή. Και ναι… Τότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκέφτηκα πως, αν μου το ζητούσε εκείνος ο άνθρωπος, θα περπατούσα κι εγώ γυμνή στους δρόμους.
Όχι από τρέλα. Από αγάπη. Από εκείνη την αγάπη που σε κάνει να μη φοβάσαι τίποτα. Που σε κάνει να τολμάς.
Η Μαρινέλλα μου έδωσε τη φωνή που δεν είχα. Και το «Για σένανε μπορώ» έγινε το τραγούδι που δεν είπα ποτέ σε κανέναν.
Την έβλεπα και νόμιζα πως ήταν άτρωτη. Αλλά δεν ήταν. Αγάπησε, πληγώθηκε, ξανασηκώθηκε. Και απέκτησε μια κόρη που λάτρευε.
Ήταν γυναίκα. Αληθινή. Όχι εικόνα.
Και η οικογένειά μου πάντα έλεγε: «Η Μαρινέλλα έχει καρδιά. Αυτό να θυμάσαι.»
25 Σεπτεμβρίου 2024. Ηρώδειο. Φώτα, χειροκρότημα, μια Ελλάδα που την αγαπούσε όρθια.
Κι εκεί, στο τρίτο τραγούδι, η φωνή της κόπηκε απότομα. Το σώμα λύγισε. Η ψυχή όμως… όχι.
Έφυγε όπως έζησε: στη σκηνή, μπροστά στο κοινό της, το τελευταίο χειροκρότημα που ήταν τόσο μα τόσο δυνατό, έφτασε μέχρι τον ουρανό….
Τώρα που δεν είναι πια εδώ, νιώθω πως μου λείπει κάτι δικό μου. Σαν να έφυγε μια θεία που δεν είχα, αλλά νόμιζα πως είχα. Σαν να έφυγε μια εποχή.
Αλλά όταν βάζω έναν δίσκο της, όταν ακούω εκείνο το γνώριμο τρέμουλο στη φωνή της, νιώθω πως γυρίζει πίσω. Και κάθε φορά μου λέει το ίδιο: «Για σένανε μπορώ.»
Και τώρα τραγουδάει με τους αγγέλους….
Photo cover:instagram/marinellafanclub
Διαβάστε επίσης:
