Στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου έχουμε αρκετές ιστορίες ηθοποιών που αρνήθηκαν για τους δικούς τους λόγους έναν ρόλο, ο οποίος κατόπιν πήγε σε άλλο συνάδελφο, εκτοξεύοντας την καριέρα του.
Και μια τέτοια ιστορία είναι και αυτή με την Έλλη Λαμπέτη, να αρνείται έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίο λίγα χρόνια μετά πήρε η Έλενα Ναθαναήλ και είδε την καριέρα της στον ελληνικό κινηματογράφο να εκτοξεύεται.
Η Έλενα Ναθαναήλ έχει γράψει τη δική της πορεία στον ελληνικό κινηματογράφο. Πέρα από την απίστευτη μεσογειακή της ομορφιά, είχε ξεχωρίσει και για το υποκριτικό της ταλέντο, ειδικά σε δραματικές ταινίες.
Οι περισσότεροι, είναι αλήθεια, πως έχουν συνδέσει την Έλενα Ναθαναήλ με τον ρόλο της στην ταινία, «Εκείνο το καλοκαίρι» με το Λάκη Κομνηνό, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Μία ταινία που αγαπήθηκε από το κοινό και τη βλέπει κανείς με την ίδια συγκίνηση μέχρι και σήμερα.
Ωστόσο, αυτό που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος είναι πως για τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους προορίζονταν άλλοι ηθοποιοί και συγκεκριμένα, η Έλλη Λαμπέτη και ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Μάλιστα, το 1968 γνωστοποιήθηκε στον Τύπο η έναρξη των γυρισμάτων της ταινίας «Το τελευταίο καλοκαίρι» με πρωταγωνιστές τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς.
Όμως, λόγω φόρτου εργασίας, της Λαμπέτη και του Αλεξανδράκη, τα γυρίσματα αναβλήθηκαν, ενώ λέγεται ότι η Λαμπέτη ήταν εκείνη που πρότεινε την Έλενα Ναθαναήλ.
Μέχρι τότε, η όμορφη ηθοποιός είχε πάρει μέρος σε αρκετές ταινίες, όπως το «Ξύπνα Βασίλη», «Ντάμα Σπαθί», «Επιχείρησις Απόλλων», αλλά ο ρόλος που σημάδεψε την καριέρα της, αλλά και την ίδια, είναι αυτός που απέρριψε η Έλλη Λαμπέτη.
Τελικά, η ταινία κυκλοφόρησε το 1971 με τίτλο «Εκείνο το καλοκαίρι», εκτοξεύοντας τις μετοχές τόσο της Έλενας Ναθαναήλ, όσο και του Λάκη Κομνηνού.
Η ταινία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1971, με δύο βραβεία για την μουσική του Γιάννη Σπανού και τη διεύθυνση φωτογραφίας. Στο soundtrack της ταινίας τραγουδούν η Αφροδίτη Μάνου, ο Γιάννης Φέρτης και ο Αλέξης Αλεξόπουλος. Το τραγούδι «Σαν με κοιτάς», είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι της ταινίας το οποίο εξακολουθεί να ακούγεται μέχρι σή
