Έξι μέρες πριν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του ’67 και μπει η Ελλάδα στον «γύψο», στη χώρα μας κατέφτασαν οι Rolling Stones για να δώσουν την πρώτη τους συναυλία. Μια συναυλία που έμελλε να μην ολοκληρωθεί ποτέ και να γραφτεί στη ιστορία ως η πιο επεισοδιακή του συγκροτήματος.
Όλη η πρωτεύουσα μιλούσε για την άφιξη των Rolling Stones γιατί δεν ήταν και λίγο πράγμα να έρχονται για συναυλία τα «κακά παιδιά της ροκ», όπως τους αποκαλούσαν τότε, στον κολοφώνα της καριέρας τους, μόλις είχαν κυκλοφορήσει μάλιστα και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τους, το «Between the Buttons» (20 Ιανουαρίου 1967), που η φωτογραφία τους στο εξώφυλλο ενέπνευσε τη φωτογραφία του εξωφύλλου στο ελληνικό πρόγραμμα της συναυλίας τους που βγήκε με τίτλο «Rolling Stones: Athens 67» και τους είχε «κουνημένους» λόγω ψυχεδελικής εποχής και ήταν πολύ πετυχημένο που η φωτογραφία ήταν και στην ανάποδη!
Ωστόσο, το κλίμα την περίοδο εκείνη ήταν ήδη τεταμένο. Η αστυνομία ήταν παντού και οι οδηγίες ήταν αυστηρές: οι θεατές απαγορευόταν να σηκωθούν από τις θέσεις τους. Η ένταση στη στη συναυλία κορυφώθηκε σχεδόν με το «καλησπέρα», όταν ο Μικ Τζάγκερ προσπάθησε να μοιράσει κόκκινα γαρίφαλα στο κοινό. Η κίνηση αυτή ερμηνεύτηκε ως προκλητική από τις αρχές, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν συμπλοκές ανάμεσα στην αστυνομία, τους διοργανωτές και τους θεατές. Τα φώτα του γηπέδου έσβησαν, το ρεύμα κόπηκε και η συναυλία διακόπηκε απότομα, αφήνοντας πίσω της έναν μύθο που συνδυάζει τη rock ‘n’ roll επανάσταση με τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής.
Το συγκρότημα ανέβηκε στη σκηνή στις 21:30, ενώ το γήπεδο είχε ήδη κατακλυστεί από περίπου 10.000 έως 12.000 θεατές. Αν και η βραδιά διακόπηκε απότομα, τα τραγούδια που πρόλαβαν να ακουστούν (ή σχεδιάζονταν) περιλάμβαναν τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους: The Last Time, Paint It Black,
19th Nervous Breakdown, Lady Jane, Get Off of My Cloud, Ruby Tuesday, Let’s Spend the Night Together,
(I Can’t Get No) Satisfaction, που ήταν και το σημείο της οριστικής διακοπής.
Μάλιστα, για το συγκεκριμένο τραγούδι των Rolling Stones αναπτύχθηκε κι ένας από τους πιο γνωστούς αστικούς μύθους της βραδιάς, ο οποίος θέλει τους αστυνομικούς —που δεν γνώριζαν αγγλικά— να ακούν τον ρυθμικό στίχο «Satisfaction» και να νομίζουν ότι το πλήθος φώναζε «Θα σας σφάξω!». Αυτή η παρερμηνεία φέρεται να ενίσχυσε την επιθετικότητα των αρχών, που άρχισαν να χτυπούν τους θεατές με γκλοπ.
Η εμβληματική κίνηση του Μικ Τζάγκερ με τα κόκκινα γαρίφαλα, ήταν η θρυαλλίδα που «τίναξε» τη συναυλία στον αέρα, καθώς μετατράπηκε σε μια σουρεαλιστική πολιτική παρεξήγηση. Ο τραγουδιστής των Rolling Stones δεν είχε σκοπό να κάνει πολιτική δήλωση. Τα κόκκινα γαρίφαλα ήταν το σήμα κατατεθέν της ευρωπαϊκής τους περιοδείας το 1967. Ήθελε απλώς να τα πετάξει στο κοινό ως μια κίνηση «Flower Power» και αγάπης, κάτι που συνήθιζε να κάνει στις τότε εμφανίσεις του.
Ωστόσο, στην Ελλάδα του 1967, το κόκκινο γαρίφαλο ήταν άμεσα συνδεδεμένο με τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη («Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»). Η αστυνομία, που ήταν ήδη σε κατάσταση συναγερμού λόγω της πολιτικής αστάθειας, θεώρησε ότι ο Τζάγκερ έκανε κομμουνιστική προπαγάνδα μέσα στην καρδιά της Αθήνας. Ο τραγουδιστής βλέποντας τους αστυνομικούς να τον εμποδίζουν να πλησιάσει την κερκίδα, έδωσε τις ανθοδέσμες στον Tom Keylock (τον υπεύθυνο ασφαλείας και «άνθρωπο για όλες τις δουλειές» των Stones). Καθώς ο Keylock έτρεχε να τις μοιράσει στον κόσμο, έξι αστυνομικοί έπεσαν πάνω του και άρχισαν να τον χτυπούν άγρια, σπάζοντάς του μερικά πλευρά.
Βλέποντας τον συνεργάτη τους να ξυλοκοπείται μπροστά στα μάτια τους, οι Rolling Stones πάγωσαν. Ο Τζάγκερ φέρεται να φώναζε από το μικρόφωνο, αλλά η αστυνομία διέταξε αμέσως τους τεχνικούς να κατεβάσουν τους γενικούς διακόπτες του ρεύματος και να ανάψουν τα μεγάλα φώτα του γηπέδου για να διαλύσουν το πλήθος. Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια του “Satisfaction”, το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο κομμάτι που ακούστηκε εκείνο το βράδυ.
Η ξαφνική συσκότιση προκάλεσε πανικό. Το κοινό άρχισε να αποδοκιμάζει έντονα την αστυνομία, η οποία απάντησε με χρήση γκλοπ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, όπως του Bill Wyman, οι αστυνομικοί χτυπούσαν τον κόσμο με ιδιαίτερη αγριότητα, ενώ οι Stones έβλεπαν από τη σκηνή σκηνές χάους προτού προλάβουν να τους φυγαδεύσουν. Μέσα στο σκοτάδι και τον γενικό χαμό, οι άνθρωποι της ασφάλειας του συγκροτήματος τούς άρπαξαν και τους οδήγησαν εσπευσμένα στα αυτοκίνητα που τους περίμεναν πίσω από τη σκηνή. Φυγαδεύτηκαν απευθείας στο ξενοδοχείο τους, χωρίς να έχουν καταλάβει πλήρως τι ακριβώς είχε συμβεί και γιατί μια «γιορτή» κατέληξε σε πεδίο μάχης.
