Η Ρις Γουίδερσπουν δεν περιορίστηκε στον απλό ρόλο της ηθοποιού, ιδρύοντας τη δική της εταιρεία παραγωγής, ενώ αυτή τη στιγμή είναι μία από τις πιο δυναμικές κυρίες του Χόλιγουντ.
Η ίδια σε νέα συνέντευξή της αφηγήθηκε την ιστορία πίσω από την ίδρυση της εταιρείας και ποιος ήταν ο λόγος που την έκανε να πάρει το ρίσκο, σε έναν χώρο που κακά τα ψέματα, είναι ακόμη ανδροκρατούμενος. Όπως ανέφερε η Ρις Γουίδερσπουν όλα ξεκίνησαν από τους ρόλους που της προτείνονταν και έβλεπε να υποδύονται γυναίκες συνάδελφοί της. Απογοητευμένη από τον τρόπο απεικόνισης του γυναικείου στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη αποφάσισε να δημιουργήσει η ίδια τις σειρές και τις ταινίες στις οποίες ήθελε να πρωταγωνιστήσει.
Γύρω στο 2011, όπως είπε στο πρώτο επεισόδιο του The Founder Mindset του Harvard Business School, «τα σενάρια και οι ρόλοι για τις γυναίκες ήταν άθλια και πραγματικά υποτιμητικά». Εκείνη την περίοδο, ένας ατζέντης τής έστειλε το σενάριο μιας ταινίας στην οποία δύο γυναίκες διεκδικούσαν την προσοχή ενός άνδρα πρωταγωνιστή. Σύμφωνα με όσα είπε, ήταν γεμάτο με «αστεία για στήθη» και «βρώμικο» χιούμορ.
Πολλές κορυφαίες ηθοποιοί διεκδικούσαν έναν ρόλο στο συγκεκριμένο πρότζεκτ, είπε η Ρις Γουίδερσπουν, προσθέτοντας ότι θυμάται να σκέφτεται: «Γι’ αυτό παλεύουμε;». Κάπως έτσι ήρθε η Hello Sunshine. Η σταρ αρχικά ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Pacific Standard, η οποία συνέβαλε στην παραγωγή δύο εξαιρετικά δημοφιλών κινηματογραφικών μεταφορών βιβλίων, των Wild και Gone Girl. Στη συνέχεια, η εταιρεία έγινε θυγατρική της Hello Sunshine, η οποία ξεκίνησε με την παραγωγή της μίνι σειράς Big Little Lies, ακόμη μίας μεγάλης μεταφοράς βιβλίου.
Όταν ρωτήθηκε τι θα διακυβευόταν, αν η Hello Sunshine δεν πετύχαινε, η ηθοποιός απάντησε: «Μπορώ να είμαι πραγματικά ειλικρινής; Ήταν η κόρη μου». Κι εξήγησε η Ρις Γουίδερσπουν: «Έβλεπα έναν κόσμο όπου η κόρη μου παρακολουθούσε τηλεοπτικές σειρές που πραγματικά παρουσίαζαν τις γυναίκες με απαίσιο τρόπο… υπερβολικά σεξουαλικοποιημένες ή απελπισμένες για την προσοχή ενός άνδρα. Διαγωνιστικά σόου που πραγματικά δίνουν αξία στην εμφάνισή σου αντί για το περιεχόμενο του χαρακτήρα σου. Και συνειδητοποίησα ότι αν ένιωθα έτσι ως μητέρα μιας 13χρονης, είμαι σίγουρη ότι πολλοί άνθρωποι νιώθουν το ίδιο».
