Ο Σωτήρης Τσαφούλιας μίλησε στην εκπομπή της Νίκης Λυμπεράκη «Πάμε μια βόλτα;», για τoν πατέρα του και τις κόρες του και πως αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι η ευτυχία τους.
«Του είχα πει του πατέρα μου ότι αν με είχε αφήσει στα 16 μου να γίνω σκηνοθέτης, μπορεί σήμερα να είχα ένα Όσκαρ. Και μου απάντησε “αν σε είχα αφήσει τότε, μπορεί ακόμα να έψαχνες λεφτά να κάνεις την πρώτη σου ταινία ή να τις έκανες με όρους που δεν θα ήθελες και με ανθρώπους που δεν ήθελες”. Οπότε καλώς καμωμένα όλα», ανέφερε αρχικά ο σκηνοθέτης.
Για το εάν έκανε το ίδιο στις κόρες του, ο Σωτήρης Τσαφούλιας απάντησε: «Δεν θα έλεγα ποτέ στις κόρες μου, “ξέχασέ το”. Εγώ μεγάλωσα με το λανθασμένο μότο “δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω”. Υπάρχει το “δεν μπορώ” μια χαρά. Υπάρχει και το “δεν θέλω” και το “δεν μπορώ”. Και να τα θέλουμε, δεν τα μπορούμε όλα. Αυτό το πράγμα που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι ότι η δυτική κοινωνία έχει δυστυχισμένους ανθρώπους και οριακά σεξουαλικά ανενεργούς, είναι γιατί έχει ένα μεγάλο πρόβλημα που ακούει στο όνομα, στόχοι. Κάνε ό,τι θέλεις μου έλεγαν οι δικοί μου φτάνει να είσαι πρώτος. Εγώ είπα στις κόρες μου “κάντε ό,τι θέλετε αρκεί να είστε ευτυχισμένες”. Όπως ορίζουν εκείνες την ευτυχία και εγώ είμαι δίπλα τους».
Όσο για τον πατέρα του που ήταν ναυτικός, ο Σωτήρης Τσαφούλιας είπε: «Κάποια στιγμή είπα στον πατέρα μου ότι θέλω να γίνω καπετάνιος και μου είπε “ούτε να το σκέφτεσαι”. Γενικά δεν νομίζω ότι υπάρχει ναυτικός που θα ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει τον δρόμο αυτό. Είναι ένα επάγγελμα, επειδή το έχω ζήσει ως γιος και εγγονός καπετανέων, που δεν πληρώνεται. Μπορεί να ακούγεται ότι οι μισθοί των ναυτικών είναι μεγάλοι, που είναι, αλλά η ζωή που χάνουν δεν πληρώνεται. Είναι ο αποχωρισμός, ότι αφήνουν πίσω μια κατάσταση συγκεκριμένη και όταν γυρνούν αυτή έχει αλλάξει. Μια φορά έκανα να τον δω τρία χρόνια και δεν με γνώρισε όταν πέρασε από δίπλα μου στο αεροδρόμιο».
