Η αυτοκτονία της 17χρονης στην Ηλιούπολη που έβαλε τέλος στη ζωή της, πέφτοντας στο κενό από τον έβδομο όροφο, πιασμένη από το χέρι με τη φίλη της, έχει σοκάρει το Πανελλήνιο. Όπως και το γράμμα που άφησε στους γονείς της, πριν κάνει τη βουτιά του θανάτου.
Το Πανελλήνιο σοκαρίστηκε, γιατί έτσι έχει «παιδευτεί»: να σοκάρεται εύκολα. Όμως, δεν έχει εκπαιδευτεί πώς να αντιμετωπίζει το πρόβλημα από τη ρίζα του, προτού έρθει αντιμέτωπο με ανυπολόγιστες καταστάσεις. Με αφορμή την ιστορία των δύο 17χρονων κοριτσιών, που σε λίγες ημέρες θα έδιναν Πανελλήνιες, παντού υπάρχουν διάφορες ερμηνείες κι εξηγήσεις για το τι ήταν εκείνο που οδήγησε δύο νέα παιδιά, παιδιά, στο απονενοημένο διάβημα. Το ένα κορίτσι είναι βαριά τραυματισμένο και δίνει μάχη για τη ζωή της. Η 17χρονη που έφυγε από τη ζωή, στο γράμμα της μιλάει για κατάθλιψη που είχε εδώ και τρία χρόνια!
Οι περισσότεροι εστιάζουν στις Πανελλήνιες, αλλά αυτές είναι η αφορμή. Η αιτία; Τα social media. Οι επιπτώσεις αυτών στον ψυχισμό των παιδιών δεν είναι πια θεωρίες, είναι εδώ. Είναι υπαρκτές με τραγικά αποτελέσματα. Και η κατάθλιψη σύμπτωμα των social media είναι και αυτές, καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να είναι αντικοινωνικά, να κλείνονται σε ένα δωμάτιο και μετά στον εαυτό τους. Δεν ονειρεύονται, δεν βλέπουν ορίζοντες… βλέπουν μόνο την οθόνη.
Τα παιδιά σήμερα δε ζούνε με το όνειρο να δημιουργήσουν κάτι, να πετύχουν. Όνειρό τους είναι να γίνει viral το βιντεάκι τους, να πάρει όσα περισσότερα likes. Υπάρχουν μέσα από αυτά. Και όταν έρχονται αντιμέτωπα με την πραγματικότητα, και όχι με την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει το Instagram, όπως είναι οι Πανελλήνιες τότε, έχουμε ακόμη και την αυτοκτονία.
Η Ευδοκία Τσαγκλή, μία από τις επιζήσασες των Τεμπών, που εδώ και τρία χρόνια δίνει μια μεγάλη μάχη για να αποδοθεί δικαιοσύνη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα, που μετά από εκείνη τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου, είδε τη ζωή της να αλλάζει, έκανε μια ανάρτηση στον λογαριασμό της στο Instagram που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Δημοσιεύοντας απόσπασμα από το γράμμα που άφησε πίσω της η 17χρονη, η Ευδοκία κάνει τη δική της ανάγνωση, που αξίζει την προσοχή σας.
Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία από το «Χαμόγελο του Παιδιού» για το 2025, μέσα σε έναν χρόνο, 92.799 παιδιά χρειάστηκαν στήριξη. Αριθμός που μεταφράζεται σε 254 παιδιά κάθε ημέρα.
Δύο παιδιά κάθε ημέρα είχαν αυτοκτονικό ιδεασμό, ενώ 6 παιδιά τη ημέρα πέφτουν θύματα κακοποίησης.
Ω τι όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.
Δύο κορίτσια που θα έπρεπε να μετράνε παγωτά και μέρες μέχρι το καλοκαίρι, μέτρησαν τους ορόφους μιας πολυκατοικίας και αποφάσισαν να φύγουν μαζί, γιατί δεν άντεχαν άλλο.
Η μία άφησε σημείωμα στους γονείς της.
Τρία χρόνια κατάθλιψης. Από το 23’.
Τρία πολύ δύσκολα χρόνια για όλους μας.
Φόβος για τις Πανελλήνιες.
Φόβος για το αύριο.
Φόβος ότι η ζωή μπροστά της δεν έχει χώρο για ανάσα, χαρά ή ελπίδα.
Τα λόγια ενός 17χρονου παιδίου ή μήπως μιας ολόκληρης γενιάς; Που μεγάλωσε πιστεύοντας ότι η αξία της μετριέται σε βαθμούς, επιδόσεις, followers και χρήματα, σε μια κοινωνία που μετράει παιδιά σαν αριθμούς.
Πόσα μόρια.
Πόσες ώρες μελέτη.
Πόσα likes.
Πόσα ευρώ.
Όλα — εκτός από το πιο ιερό. Την ψυχή.
Ζούμε σε μια εποχή που έχασε την ουσία, που μετράει τα πάντα εκτός από αυτό που μετράει πραγματικά.
Τα παιδιά μεγαλώνουν με
πίεση,
σύγκριση,
ανασφάλεια,
φόβο αποτυχίας,
μοναξιά
δυστοπικό παρόν
και δυσοίωνο μέλλον.
Αδικία, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, εκμηδενισμός της αξιοπρέπειας, μειωμένες ευκαιρίες.
Φτάσαμε στο σημείο τα παιδιά να χάνουν τη θέληση να ζήσουν.
Κάπου αυτή τη στιγμή ένα παιδί δεν ζητά απλά προσοχή αλλά λόγο για να μείνει, και αυτό σημαίνει ότι έχουμε αποτύχει παταγωδώς!
Αν εσύ ή κάποιος δικός σου περνά δύσκολα, ζήτα βοήθεια:
1018 — Γραμμή Παιδικής Υποστήριξης (Χαμόγελο του Παιδιού)
1107 — Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία
