Ο Γιώργος Χρυσοστόμου εξομολογήθηκε πως έχει ανηδονία, και για τον λόγο αυτό δεν έχει απολαύσει τίποτα, ενώ αποκάλυψε επίσης πως στο παρελθόν νόμιζε ότι μόνο εκείνος ήταν ο καλύτερος που υπάρχει.
Ο ηθοποιός προχώρησε σε μία ειλικρινή εξομολόγηση στο vidcast «Rainbow Mermaids», αποκαλύπτοντας πως οι σκέψεις του τρέχουν στο παρελθόν και στο μέλλον και δεν μπορεί να ζήσει και να απολαύσει το παρόν. «Προσπαθώ να το φτιάξω αυτό, προσπαθούν να με επαναφέρουν διάφοροι θεραπευτές στο τώρα που δεν μπορώ να “κουμπώσω”. Λέω συνέχεια “κάθε πέρυσι και χειρότερα” και αναφέρομαι πάρα πολύ στο παρελθόν και δυστυχώς τις λέω πολύ διασκεδαστικά τις ιστορίες, τις ξαναβιώνω δυστυχώς και δεν πρέπει να τις λέω αλλά είναι το υλικό μου. Είναι αυτό που με διαμόρφωσε και δεν ξέρω τι να το κάνω. Το “τώρα” δεν το έχω σε καμία θέση γαμ*το», είπε ο Γιώργος Χρυσοστόμου.
Όπως εξήγησε, με τους θεραπευτές του κάνει διάφορες ασκήσεις για να μπορεί να ζήσει το παρόν, ωστόσο δυσκολεύεται: «Μετά σκέφτομαι το μέλλον, τι θα κάνω, τι στόχο θα κατακτήσω και δεν έχω απολαύσει τίποτα. Έχω κάτι που λέγεται ανηδονία, δεν έχω απολαύσει κάτι. Προσπαθώ να γράφω τι έχω καταφέρει μόνος μου».
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου αναφέρθηκε και στον ναρκισσισμό. «Έχω ρωτήσει τη θεραπεύτριά μου “είμαι νάρκισσος;”. Έβγαλε ένα βιβλίο και μου είπε ότι ο νάρκισσος έχει δεκαπέντε χαρακτηριστικά και δεν τα έχω», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Γιώργος Χρυσοστόμου αναφέρθηκε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, που θεωρούσε πως ήταν ο καλύτερος. «Νόμιζα ότι όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από μένα, ότι μόνο εγώ είμαι ο καλύτερος που υπάρχει. Μου είχαν πει στη σχολή ότι είμαι ο καλύτερος κι εγώ δεν πήγαινα πολύ επαγγελματικά στις δουλειές, είχα τουπέ γιατί νόμιζα ότι ήμουν κάποιος. Μετά ήρθαν κάτι “μπάτσες” και με ισιώσανε. Τώρα καταλαβαίνω, γιατί με είχε πετάξει το σύστημα εκτός για 6-7 χρόνια, την είχα “ακούσει”. Αλλά αυτό το καταλαβαίνεις μετά, όσο είσαι μέσα, είσαι θυμωμένος. Κάτι σου φταίει, αλλά ποτέ εσύ. Αλλά ήμουν πραγματικά επηρμένος. Ήταν λογικό γιατί ευτυχώς με έπιασε σε μία ηλικία και βιολογικά πολύ μικρή, 21 ετών, που νόμιζα ότι όλες οι δουλειές είναι δικές μου και μετά η ζωή σου λέει “είναι κι άλλα” και αναρωτιέται “α, πρέπει να προσπαθώ;” και μετά άρχισα να δουλευώ πολύ, ήρθαν τα λεφτά τα οποία έφυγαν και νομίζεις ότι έτσι θα πηγαίνει και μετά ήρθε η κρίση… Ήταν 6-7 χρόνια που δεν έπαιρνε άνθρωπος τηλέφωνο. Πήγαινα στις δουλειές για να με απορρίψουν και μετά έλεγα ότι έφταιγαν οι άλλοι. Συντηρούσα κι εγώ μία αυτοκαταστροφική πορεία. Όλα αυτά άρχισαν να με κουδουνίζουν πολύ πιο μετά και άρχισα να ρωτάω τους φίλους μου τι λάθος κάνω και να το βλέπω και σε άλλους», εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια.
