Η «νόσος της δεκαετίας» δεν προκαλεί πυρετό, δεν αφήνει ορατά σημάδια, όμως έχει καταφέρει να «γονατίσει» την υφήλιο. Είναι η χρόνια κόπωση, που σιωπηλά έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας, αλλάζοντας την καθημερινότητα των ανθρώπων, μετατρέποντας ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, όπως το πρωινό ξύπνημα σε μια καθημερινή, επίπονη μάχη για επιβίωση!
Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί επιστήμονες και αναλυτές υγείας, χαρακτηρίζουν την κόπωση ως τη «νόσο της δεκαετίας». Εξάλλου, η μαζική αύξηση των περιστατικών ειδικά μετά την πανδημία του Covid, σε συνδυασμό με τους εξαντλητικούς ρυθμούς της σύγχρονης ζωής και της εξάρτησης από τις οθόνες, έχει μετατρέψει τη χρόνια κόπωση σε ένα από τα μεγαλύτερα ιατρικά και κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας.
Αν και για πολλά χρόνια, η χρόνια κόπωση αντιμετωπιζόταν ακόμη και με υποτιμητικό τρόπο, καθώς τη θεωρούσαν ως ένα «ψυχολογικό πρόβλημα» ή και απλή τεμπελιά, πλέον της δίνεται η προσοχή που της πρέπει και αντιμετωπίζεται ως ένα σοβαρό πρόβλημα, μια «μάστιγα» της σύγχρονης εποχής που επηρεάζει δραματικά τις ζωές των ανθρώπων.
Μεγάλες έρευνες απέδειξαν ότι πρόκειται για μια καθαρά βιολογική νόσο με ορατές βλάβες στο ανοσοποιητικό σύστημα και στα κύτταρα που παράγουν ενέργεια. Έτσι, η κόπωση έπαψε να είναι ένα «κρυφό παράπονο» και έγινε η επίσημη πάθηση που απειλεί την παραγωγικότητα και την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο.
Πίσω από αυτή τη μαζική εξάντληση δεν κρύβεται μια απλή σύμπτωση, αλλά μια σειρά από βαθιές αλλαγές στον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε και αρρωσταίνουμε τα τελευταία χρόνια και που οδήγησαν στην «έκρηξη» του φαινομένου.
Η πανδημία του Covid άφησε πίσω της ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων με Long Covid συμπτώματα. Σύμφωνα με μελέτες, πολλοί ασθενείς με Long Covid καταλήγουν να εμφανίζουν Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης. Αυτή η σύνδεση έβγαλε την πάθηση από την αφάνεια και την έφερε στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι αναμφισβήτητα η μεγάλη «πληγή» και πηγή πολλών κακών. Μάλιστα, είναι και μια «κρυφή» πληγή, καθώς συνήθειες της καθημερινότητας, αλλά και ο τρόπος ζωής προκαλούν κακό, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Χαρακτηριστικό εδώ παράδειγμα, είναι η «Μόνιμη υπερδικτύωση». Τι σημαίνει αυτό; Ο χρόνος που περνάμε μπροστά από τις οθόνες των υπολογιστών, αλλά και των κινητών, σκρολάροντας χωρίς αύριο, είναι καταστροφικός. Το μυαλό δεν ξεκουράζεται ποτέ από τις οθόνες και την πολλή πληροφορία που «τρώμε». Για την ακρίβεια, «τρώμε» περισσότερη πληροφορία από όση μπορούμε να καταναλώσουμε, με αποτέλεσμα να πάθουμε overdose.
Ως προέκταση αυτού, αλλά και του μόνιμου άγχους που εμφανίζεται, ειδικά στον δυτικό κόσμο, το ανοσοποιητικό και το νευρικό σύστημα «καταρρέει». Επίσης, η έλλειψη ποιοτικού ύπνου έχει ως αποτέλεσμα το σώμα να μην προλαβαίνει να κάνει «επανεκκίνηση».
Η κόπωση έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μη μπορούν να αποδώσουν στη δουλειά τους και να μην είναι λειτουργικοί. Επίσης, δεν μπορούν να έχουν κοινωνική ζωή, κλείνονται στο σπίτι τους, ενώ ακόμη και το να μιλήσουν στο τηλέφωνο με φίλους, τους κουράζει, με αποτέλεσμα να απομονώνονται κοινωνικά.
