Το 1994, στα γήπεδα των ΗΠΑ, οι Άλφι Χάαλαντ, Γκόραν Σόρλοθ και Έρικ Θόρστβεντ έπαιξαν μαζί για την εθνική ομάδας της Νορβηγίας στο Μουντιάλ. Φέτος, 32 χρόνια μετά, στην ίδια διοργάνωση και στην ίδια χώρα, οι τρεις γιοι τους – Έρλινγκ Χάαλαντ, Αλεξάντερ Σέρλοθ και Κρίστιαν Θόρστβεντ- βρέθηκαν ταυτόχρονα στον αγωνιστικό χώρο εκπροσωπώντας και αυτοί τα χρώματα της χώρας τους στο ποδόσφαιρο.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σπάνιο οικογενειακό ρεκόρ, που δεν έχει καταγραφεί πουθενά αλλού στον κόσμο, με καμία άλλη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και όπως αναφέρουν και ξένα δημοσιεύματα και σε κανένα άλλο άθλημα. Η Νορβηγία, λοιπόν, που στο φετινό Μουντιάλ έχει τραβήξει πάνω της όλα τα βλέμματα του ποδοσφαιρόφιλου πλανήτη, τόσο με την ιστορική της πρόκριση στους «8» αποκλείοντας τη Βραζιλία, όσο και με τους Βίκινγκς πανηγυρισμούς που γίνονται κάθε φορά viral, γίνεται κάτοχος και αυτού του ρεκόρ.
Ένα ρεκόρ που επισφραγίστηκε στην πρεμιέρα κιόλας του Μουντιάλ, όταν η Νορβηγία έπαιξε απέναντι στο Ιράκ, το οποίο κέρδισε με 4-1 απέναντι στο Ιράκ, με δύο μάλιστα γκολ του «διαστημικού» Έρλινγκ Χάαλαντ. Πολλοί θα μιλήσουν για «διαβολική» σύμπτωση, άλλοι ίσως σχολιάσουν πως οι τρεις γιοι είχαν το «μέσο» και κατάφεραν να προχωρήσουν, όταν άλλα ταλέντα δεν έχουν τα σωστά κονέ.
Όμως, στην ιστορία αυτή η σύμπτωση ξεκινάει και τελειώνει στο ότι και οι έξι -οι τρεις πατεράδες και οι τρεις γιοι- με διαφορά 32 χρόνων παίζουν στο Μουντιάλ που διοργανώνεται στην ίδια χώρα, τις ΗΠΑ. Γιατί κατά τα άλλα, το γεγονός ότι τα παιδιά των πρωταθλητών συνεχίζουν την ίδια καριέρα και με μεγαλύτερη επιτυχία από τους πατεράδες τους, ειδικά ο Έρλινγκ Χάαλαντ, ο οποίος αυτή τη στιγμή θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών στον πλανήτη, δείχνει πόσο καλά δομημένη και οργανωμένη είναι αθλητικά η χώρα, και τι πειθαρχεία που υπάρχει.
Γιατί ναι «το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά» και το ταλέντο είναι απαραίτητο, αλλά χρειάζεται σκληρή δουλειά και πειθαρχία, που στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει. Ειδικά, η περίπτωση του Έρλινγκ Χάαλαντ είναι χαρακτηριστική. Ο ίδιος μπορεί να έγινε ποδοσφαιριστής λόγω του πατέρα του, αλλά, όπως τονίζει, έγινε «αθληταράς» λόγω της μητέρας του, η οποία υπήρξε σπουδαία αθλήτρια στη Νορβηγία και δύο φορές πρωταθλήτρια στο έπταθλο κατά τη δεκαετία του 1990. Το άθλημα του επτάθλου, είναι ιδιαίτερα απαιτητικό και απαιτεί πειθαρχία, άριστη φυσική κατάσταση και στοχοπροσήλωση, μια νοοτροπία που η μητέρα του Χαάλαντ φρόντισε να εμφυσήσει στον γιο της, ο οποίος για να την τιμήσει για όλα αυτά τα χρόνια που στέκεται δίπλα του, έχει προσθέσει στη φανέλα του το επίθετό της: Braut.
