Για αιώνες, οι λευκοί γίγαντες των Ιμαλαΐων στέκονταν βουβοί, τυλιγμένοι στην παγωμένη τους μοναξιά. Για τους λαούς που ζούσαν στις ρίζες τους, αυτά τα βουνά δεν ήταν απλώς όγκοι από πέτρα και πάγο, αλλά κατοικίες θεών, ζωντανά πνεύματα που όριζαν τη μοίρα των ανθρώπων.
Μάλιστα, για τους λόγους αυτούς έχουν δώσει σε αυτούς τους γίγαντες των Ιμαλαΐων ονόματα στα νεπαλέζικα και τα θιβετιάνα που έχουν μια συγκεκριμένη ερμηνεία. Από τη μία πλευρά έχουμε τους ψιθύρους του Θιβέτ, με το Λότσε να σημαίνει «Νότια Κορυφή» ως ένας αιώνιος γεωγραφικός σύντροφος του Έβερεστ, και το Τσο Όγιου να μεταφράζεται ποιητικά ως «Τυρκουάζ Θεά». Από την άλλη πλευρά, η ιερή σανσκριτική και η ινδική παράδοση μάς χαρίζουν ονόματα όπως η Αναπούρνα, η «Θεά της Αφθονίας και της Τροφής» που λατρεύεται σαν μάνα που τρέφει τη γη, το Νταουλαγκίρι που σημαίνει απλώς «Λευκό Βουνό», αλλά και το Νάνγκα Παρμπάτ στο μακρινό Πακιστάν, ονομασμένο έτσι για τη σκληρή, απογυμνωμένη του όψη που σημαίνει «Γυμνό Βουνό».
Κι, όμως, στην πιο ψηλή, την πιο επιβλητική κορυφή του κόσμου, ήταν ένας άνθρωπος της Δύσης που χάραξε ένα όνομα ξένο προς τους μύθους της Ανατολής: Έβερεστ. Πώς όμως ένα βρετανικό επίθετο κατέκτησε τη «Στέγη του Κόσμου»;
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η ψηλότερη κορυφή του κόσμου παρέμενε για τη δυτική επιστήμη ένας άψυχος αριθμός, γνωστός απλώς ως “Peak XV” (Κορυφή 15). Όλα άλλαξαν το 1852, όταν ένας Ινδός μαθηματικός, ο Radhanath Sikdar, κοίταξε τα νούμερα και συνειδητοποίησε με δέος ότι αυτό το απομακρυσμένο σημείο ήταν το υψηλότερο της Γης.
Ο τότε Γενικός Επιθεωρητής της Ινδίας, Άντριου Γουό, θέλησε να τιμήσει τον προκάτοχό του, τον Ουαλό γεωγράφο Σερ Τζορτζ Έβερεστ, ο οποίος είχε αφιερώσει τη ζωή του στη χαρτογράφηση της περιοχής. Συγκεκριμένα, είχε ηγηθεί για δεκαετίες της Μεγάλης Τριγωνομετρικής Χαρτογράφησης της ινδικής υποηπείρου, ενός τιτάνιου έργου που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους επιστημονικούς άθλους του 19ου αιώνα. Κάτω από τις οδηγίες του, ομάδες τοπογράφων διέσχισαν χιλιάδες χιλιόμετρα αχαρτογράφητων εκτάσεων, κουβαλώντας στους ώμους γιγαντιαίους θεοδόλιχους μισού τόνου μέσα από θανατηφόρες ζούγκλες, ελονοσία και ακραίες καιρικές συνθήκες, με τον ίδιο να μένει στην ιστορία ως ένας ακραία τελειομανής και δύστροπος ηγέτης που απαιτούσε απόλυτη μαθηματική ακρίβεια.
Ωστόσο, ο Τζορτζ Έβερεστ έφερε σθεναρές αντιρρήσεις στο να δοθεί το όνομά του στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Πίστευε ακράδαντα ότι η φύση ανήκει στους ανθρώπους της και ότι το βουνό έπρεπε να κρατήσει την τοπική του ονομασία. Τόνιζε μάλιστα ότι το επίθετό του δεν μπορούσε ούτε να γραφτεί στα ινδικά, ούτε να προφερθεί εύκολα από τους ντόπιους, οι οποίοι τελικά το πρόφεραν «Ήβ-ριστ» και όχι «Έβερεστ».
Το παράδοξο είναι ότι ο άνθρωπος που χάρισε το όνομά του στο ψηλότερο σημείο του πλανήτη, δεν είδε ποτέ το βουνό από κοντά και δεν το φωτογράφισε ποτέ, καθώς η επιβεβαίωση του ύψους έγινε μετά την αποχώρησή του από την Ινδία. Ο Σερ Τζορτζ Έβερεστ αποσύρθηκε στην Αγγλία, όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια ενώ έφυγε από τη ζωή την 1η Δεκεμβρίου 1866, σε ηλικία 76 ετών.
Ωστόσο, το 1865, μόλις έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία καθιέρωσε το όνομά του. Για τους ανθρώπους του βουνού, βέβαια, η κορυφή είχε ήδη ψυχή και όνομα, αφού οι Θιβετιανοί την αποκαλούσαν Τσομολάνγκμα (Θεά Μητέρα του Κόσμου) και οι Νεπαλέζοι Σαγκαρμάθα (Το Μέτωπο του Ουρανού).
