Όταν η Ντόλι Πάρτον άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 80 ετών, η Αμερική δεν έχασε απλώς έναν θρύλο της μουσικής. Έχασε, ίσως, την τελευταία της «κοινή πατρίδα».
Σε μια εποχή που η χώρα μοιάζει βαθιά διχασμένη, η Ντόλι Πάρτον υπήρξε σαν το μοναδικό καταφύγιο όπου όλοι μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, ενωμένοι από την αγνότητα της φωνής της και το μεγαλείο της ψυχής της. Και ο θάνατός της, την Τρίτη 25 Αυγούστου το απέδειξε περίτρανα, με το πένθος για την απώλειά της να ενώνει τους πάντες. Μάλιστα, ο Ντόναλντ Τραμπ σε μια κίνηση που προκάλεσε έκπληξη για εμάς τους υπόλοιπους, κήρυξε επταήμερο εθνικό πένθος, με τις σημαίες για μια εβδομάδα ολόκληρη να κυματίζουν μεσίστιες.
Η Ντόλι Πάρτον, εξάλλου, είχε το σπάνιο χάρισμα να αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, χωρίς να κρίνει και χωρίς να διαχωρίζει. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο διεθνής τύπος, με αφορμή τον θάνατό της: «Ήταν κάτι που είχε αναγκαστεί να κάνει επανειλημμένα σε μια καριέρα η οποία απλωνόταν σε βάθος δεκαετιών και ξεπερνούσε τα όρια των μουσικών ειδών. Με ένα κοινό που εκτεινόταν από γιαγιάδες μέχρι τη Γενιά Z, και από Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς μέχρι drag queens και ευαγγελικούς χριστιανούς, η Πάρτον αποτελούσε ένα σπάνιο φαινόμενο —έναν πραγματικό “μονόκερο”— μέσα στην πολωμένη κοινωνία της Αμερικής».
Η ίδια αρνιόταν πεισματικά να τοποθετηθεί πολιτικά, δημοσίως. Το τι ψηφίζει η Ντόλι Πάρτον παρέμεινε πάντα ένα μυστήριο. Η θρυλική τραγουδίστρια ήταν πολιτικοποιημένη, αλλά με τη σωστή μορφή: ήταν δίπλα σε όλους, βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη και υπήρξε μία μεγάλη φιλάνθρωπος. Πολιτικά, όμως, δεν έπαιρνε θέση ποτέ, σε αντίθεση με άλλους αστέρες.
Η άρνησή της να εμπλακεί με την πολιτική δεν πήγαζε από αδιαφορία, αλλά από μια βαθιά, σχεδόν μητρική αγάπη για το κοινό της. Σε συνεντεύξεις της, όταν την πίεζαν να αποκαλύψει τι ψήφιζε, η Ντόλι Πάρτον απαντούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Έχω τόσους πολλούς θαυμαστές και δεν θέλω να πληγώσω κανέναν από αυτούς. Αισθάνομαι ότι ο Θεός μού έδωσε μια φωνή για να φέρνω τους ανθρώπους κοντά, όχι για να τους χωρίζω».
Αστειευόμενη, θύμιζε πάντα ότι μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας της ήταν Ρεπουμπλικάνος και η μητέρα της Δημοκρατική, οπότε η καρδιά της βρισκόταν πάντα κάπου στη μέση. Για να μην προκαλέσει ποτέ το αίσθημα της αδικίας, έφτασε στο σημείο να αρνηθεί ευγενικά το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας τόσο από τον Ντόναλντ Τραμπ όσο και από τον Τζο Μπάιντεν.
«Αν το δεχτώ από τον έναν, θα πληγωθούν οι υποστηρικτές του άλλου. Και εγώ δεν είμαι εδώ για να κάνω πολιτική, είμαι εδώ για να προσφέρω αγάπη», είχε εξηγήσει.
Η απώλειά της κατάφερε το αδιανόητο: να σιγήσουν οι πολιτικές διαμάχες και να ενωθούν οι πιο αντίθετες φωνές της χώρας σε ένα κοινό δάκρυ. Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανώς συγκινημένος, αποχαιρέτησε τη «βασίλισσα» της κάντρι μέσα από το Truth Social: «Με μεγάλη θλίψη ανακοινώνω ότι η Ντόλι Πάρτον, μία από τις σπουδαιότερες τραγουδίστριες της Country, και όχι μόνο, όλων των εποχών, μόλις έφυγε από τη ζωή. Αυτή είναι μια πραγματική απώλεια για εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν υπήρξε ποτέ κανείς σαν κι αυτήν και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Προς τιμήν της, διατάσσω την υποστολή της αμερικανικής σημαίας σε ολόκληρη την επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών για μια περίοδο μίας εβδομάδας. Αναπαύσου εν ειρήνη, Ντόλι! Ο κόσμος σε αγαπάει.»
Την ίδια ώρα, από την άλλη πλευρά του πολιτικού ορίζοντα, ο προοδευτικός γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς την αποχαιρέτησε με ένα σύντομο αλλά βαθιά περιεκτικό μήνυμα, εξαίροντας την αυθεντικότητά της και τον τρόπο με τον οποίο έδωσε φωνή στην αμερικανική εργατική τάξη μέσα από τον ύμνο της.
Η Ντόλι Πάρτον κηδεύεται σε στενό οικογενειακό κύκλο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ακριβώς όπως έζησε: με ταπεινότητα. Μπορεί η φωνή της να σίγησε, αλλά το μάθημα που μας άφησε θα αντηχεί για πάντα: ότι η καλοσύνη είναι πιο δυνατή από κάθε διαχωριστική γραμμή.
