«Μητέρα των ορφανών», έτσι αποκαλούσαν την Sindhutai Sapkal, την γυναίκα που αφιέρωσε όλη της τη ζωή στο να βοηθάει τα ορφανά παιδιά της Ινδίας, υιοθετώντας όσα περισσότερα μπορούσε. Και μέχρι τον θάνατό της το 2022, είχε καταφέρει να γίνει η «μητέρα» 1500 ορφανών παιδιών.
Η ζωή της κοινωνικής λειτουργού και ακτιβίστριας Sindhutai Sapkal, μόνο ρόδινη δεν ήταν. Αντίθετα, η γυναίκα αυτή, που αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά και φωτεινά παραδείγματα καλοσύνης και φιλανθρωπίας, είχε μια δύσκολη ζωή, γνωρίζοντας το σκληρό πρόσωπό της από πολύ νωρίς, ενώ σε νεαρή ηλικία και με ένα παιδί στην αγκαλιά εκδιώχθηκε από τον σύζυγό της κι έμεινε στους δρόμους, όπου κατάφερε να επιβιώσει και μαζί να σώσει τη ζωή πολλών ορφανών παιδιών.
«Η Μητέρα των ορφανών» γεννήθηκε το 1948 σε ένα χωριό της επαρχίας Wardha της Ινδίας. Στην περιοχή οι περισσότεροι ασχολούνταν με την εκτροφή αγελάδων, όπως και ο πατέρας της, ο οποίος αντί να την παίρνει στη δουλειά μαζί του, προτίμησε να τη στέλνει στο σχολείο, παρά τις έντονες αντιρρήσεις της μητέρας της.
Στα 12 της, οι γονείς της λόγω της οικονομικής ανέχειας την πάντρεψαν με έναν άντρα πολλά χρόνια μεγαλύτερό της, με τη μικρή Sindhutai να γνωρίζει από τόσο νωρίς το σκληρό πρόσωπο της ζωής και των παραδόσεων της χώρας της. Μέχρι τα 20 της χρόνια, είχε ήδη αποκτήσει 3 γιους, ενώ ήταν έγκυος στο τέταρτο.
Η Sindhutai είχε ένα κοφτερό και πρακτικό μυαλό το οποίο χρησιμοποίησε, προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά της που υπέφερε από φτώχεια. Πήγε, λοιπόν στο τοπικό παζάρι και πούλησε την αποξηραμένη κοπριά από τις αγελάδες που εξέτρεφε ο άντρας της για καύσιμο. Ωστόσο, αυτή η κίνηση, αν και αποδείχτηκε προσοδοφόρα και σωστή, ενόχλησε τους υψηλόβαθμους άντρες της περιοχής, οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι μια γυναίκα έδωσε λύση σε ένα χρόνιο πρόβλημα.
Πίεσαν, λοιπόν, τον σύζυγό της να την τιμωρήσει παραδειγματικά, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της. Εκείνος, υπάκουσε, χτύπησε άγρια την Sindhutai και κατόπιν την κλείδωσε σε ένα στάβλο. Εκεί ανήμπορη και χωρίς καμία βοήθεια γέννησε το τέταρτο παιδί της, την κόρη της Mamata, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο με μια πέτρα.
Ο ερχομός του μωρού δεν στάθηκε αρκετός για να ηρεμήσει την οικογένειά της, ούτε καν την ίδια της τη μάνα, η οποία κρατούσε και την πιο σκληρή στάση. Έτσι, έδιωξαν την Sindhutai με το νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά, αφού είχε γεννηθεί κορίτσι. Η γυναίκα βρήκε καταφύγιο σε ένα κρεματόριο και προκειμένου να βρει ένα κομμάτι ψωμί, άρχισε να ζητιανεύει σε σταθμούς τρένων.
Η Sindhutai Sapkal μαζί με τη νεογέννητη κόρη της, τα βράδια κοιμόντουσαν σε νεκροταφεία και σε στάβλους. Αλλά ακόμα κι έτσι δεν το έβαλε κάτω. «Η πείνα μου έμαθε τον κόσμο, η πείνα με έριξε στην ανέχεια, η πείνα μου δίδαξε πώς να ζω, η πείνα μου έδωσε δύναμη να σταθώ όρθια» είχε δηλώσει η ίδια.
Στους δρόμους ήρθε σε επαφή με πολλά ορφανά παιδιά, τα οποία προσπαθούσαν και αυτά να επιβιώσουν. Υιοθέτησε 12 παιδιά, κι ας έπρεπε να βρίσκει πολλαπλάσια ποσότητα φαγητού καθημερινά.
Τελικά, το 1970, φιλάνθρωποι βοήθησαν την Sindhutai να στήσει το πρώτο άσραμ στην Τσικαλαντάρα. Στη συνέχεια δημιούργησε και την πρώτη μη κυβερνητική της οργάνωση το Savitribai Phule Girls’ Hostel στην ίδια περιοχή. Μέχρι τον θάνατό της κατάφερε να υιοθετήσει περισσότερα από 1500 παιδιά. Μέχρι τα 70 της χρόνια είχε ήδη ανοίξει 5 ορφανοτροφεία: 2 για αγόρια, 2 για κορίτσια και 1 για αγελάδες.
Όλα της τα παιδιά την αποκαλούσαν «Mai» που σημαίνει «μαμά». Εξάλλου, για εκείνα ήταν η μητέρα που δεν είχαν. Και σαν μητέρα που νοιαζόταν πραγματικά για τα παιδιά της, στα δικά της ορφανοτροφεία, τα παιδιά δεν έφευγαν όταν γίνονταν 18 ετών, όπως είθισται στην Ινδία. Για να φύγουν, θα έπρεπε πρώτα ή να είχαν βρει δουλειά ή να παντρεύονταν.
Σε όλη τη διάρκεια της φιλανθρωπικής της δράσης, είχε λάβει περισσότερα από 500 βραβεία, με κορυφαίο το Nari Shakti, και θεωρείται η ύψιστη διάκριση που μπορεί να λάβει πολίτης της χώρας. Σε μία από τις τελευταίες της βραβεύσεις, πριν φύγει από τη ζωή, είχε δηλώσει μεταξύ άλλων:
«Όλοι όσοι με έχουν βοηθήσει μέχρι σήμερα και με στηρίζουν τόσο σθεναρά, αφιερώνω το βραβείο σε αυτούς. Και σε όλα μου τα παιδιά που είναι το στήριγμά μου. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ, δεν θα σταματήσω τη δουλειά μου, όσα εμπόδια κι αν συναντήσω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το παρελθόν μου και θα εργάζομαι περισσότερο για τα παιδιά μου. Αν μπορούσα να υιοθετήσω όλα τα ορφανά θα το έκανα. Υπήρχε πείνα και φωτιά στην κοιλιά μου, που με έκαναν να συνειδητοποιήσω, ότι βρίσκεται και στα στομάχια των παιδιών. Έτσι μοιράστηκα με όλους αυτήν την πείνα και άρχισα να δουλεύω για να τα ορφανά. Θυμάμαι τον πατέρα μου ενώ παραλάμβανα το βραβείο. Πάντα μου έλεγε να παλεύω για την κατάστασή μου, αντί να κλαψουρίζω. Μου λείπει σήμερα πολύ».
Η βιολογική της κόρη μεγάλωσε μαζί με τα ορφανά, σπούδασε ψυχολογία και έκανε μεταπτυχιακό για την κοινωνική εργασία, ενώ σήμερα διαχειρίζεται μαζί με κάποια από τα «αδέρφια» της τα ιδρύματα που έχει συστήσει η μητέρα της. Πολλά από τα παιδιά της σήμερα έχουν σπουδάσει και έχουν γίνει μηχανικοί, δικηγόροι και γιατροί.
Η Sindhutai μετά από κάποια χρόνια δέχτηκε τη συγνώμη του συζύγου της. Έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2022, στα 73 της χρόνια, από ανακοπή. Την πρόδωσε η καρδιά της, αυτή που στάθηκε τόσο μεγάλη και ζεστή για τα ορφανά της Ινδίας.
