Το 1981 ο Μάνος Κατράκης βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την 50χρονη πολύτιμη προσφορά του στο ελληνικό θέατρο και τον πολιτισμό και παρέλαβε ιδιαίτερα συγκινημένος το βραβείο για την τιμητική αυτή διάκριση από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, Ιωάννη Καρμίρη.
Όπως αναφέρεται στο ποίημα που του αφιέρωσε ο καρδιακός του φίλος, Γιάννης Ρίτσος, για την συγκεκριμένη βράβευση: «Ερωτόκριτέ μας, άξιε γιε της Ρωμιοσύνης, έρωτας είσαι και ομορφιά και λεβεντιά και αγάπη. Στο μπόι σου παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη, μες στην φωνή σου ακέραιος ο λαός βρίσκει την πιο σωστή φωνή του, μες στην φωνή σου πέντε αηδόνια, τρεις αητοί και ένα λιοντάρι δένουν την φιλία του κόσμου».
Εννέα μήνες νωρίτερα και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 1981 διοργανώθηκε προς τιμήν του και πάλι τιμητική εκδήλωση για την πολιτιστική προσφορά του, στο Παρίσι από τον σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη. Στην έναρξη της βραδιάς ο αξέχαστος ηθοποιός απευθύνθηκε προς τους παρευρισκόμενους στην ελληνική γλώσσα αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Και να γνώριζα την γλώσσα του Μολιέρου και του Ρακίνα, πάλι ελληνικά θα σας μιλούσα. Δεν θέλω τίποτα να ψευτίσει την συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μου για την τιμή που μου κάνετε. Γι αυτό χρησιμοποιώ τις λέξεις της γλώσσας μου που ταυτίζονται με την ψυχή μου».
Όπως γράφει ο Άρης Λουπάσης στο Instagram o μεγάλος αυτός καλλιτέχνης με την Ολύμπια φωνή, την αλύγιστη ψυχή και την αγέρωχη κορμοστασιά υπήρξε ένα σύμβολο γενναιότητας και αγωνιστικότητας και ένας ταπεινός εργάτης της υποκριτικής που κατάφερε με το πέρασμά του από τη ζωή να δημιουργήσει ιστορία ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας. Η δωρικότητά του ενέπνεε σεβασμό και δέος ενώ το επιβλητικό του βλέμμα μιλούσε πιο δυνατά από λόγια. Η φωνή του, βαθιά και συγκλονιστική, έμοιαζε να κουβαλά μέσα της το πάθος, τον πόνο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού. Δίδαξε και εποίησε ήθος όχι μόνο στο θεατρικό σανίδι αλλά και στην ίδια τη ζωή με κυρίαρχα στοιχεία το πάθος για το δίκαιο, την αντρειοσύνη και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτός ήταν ο Μάνος Κατράκης. Σπουδαίος στη σκηνή, σπουδαίος και στη ζωή.
