Εντυπωσιακή γυναίκα και εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός, η Μάιρη Χρονοπούλου είδε το κινηματογραφικό της άστρο να λάμπει τη δεκαετία του 1960 και παρέμεινε μια από τις πιο δημοφιλείς Ελληνίδες ηθοποιούς μέχρι το θάνατο της. Ανατρεπτική, τολμηρή, με ασύγκριτη θηλυκότητα και φινέτσα, η αγέρωχη femme fatale σφράγισε κάθε ρόλο που ανέλαβε να υποδυθεί σε θέατρο και κινηματογράφο
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, και οι γονείς της δεν είχαν ενθουσιαστεί με την προοπτική να γίνει ηθοποιός. Ως μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων συμμετείχε στις οντισιόν που έκανε ο Δημήτρης Ροντήρης για το Εθνικό Θέατρο, όπου και προσελήφθη το 1953 για να συμμετέχει ως μέλος του χορού στα ανεβάσματα αρχαίων τραγωδιών (ανάμεσα στις άλλες επιτυχούσες ήταν και η Μάρω Κοντού).
Μέσα από τη θητεία της με το Εθνικό Θέατρο αλλά και μετέπειτα συνεργασίες της πήρε τα απαραίτητα εφόδια για να αναδείξει το υποκριτικό της ταλέντο, χωρίς ποτέ να φοιτήσει σε Δραματική Σχολή. Μετά από εξετάσεις έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας.
Το επίσημο θεατρικό της ντεμπούτο μετά τη συμμετοχή της στο χορό αρχαίων τραγωδιών, έγινε την περίοδο 1957-58 στο θέατρο Ακροπόλ, στο έργο των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου «Η Κυρία Περί Της Οποίας Πρόκειται» δίπλα στη μεγάλη Κυβέλη, ενώ την ίδια σεζόν έπαιξε με τον ίδιο θίασο το «Ρομάντζο μιας Καμαριέρας» (επίσης των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου). Όπως αφηγείται η ίδια, κατάλαβε ότι είναι μια καλή ηθοποιός στο ανέβασμα της παράστασης «Κόκκινα Φανάρια» τη θεατρική περίοδο 1961-62 από τον Αλέξη Δαμιανό, όταν το κοινό αποθέωνε με ασταμάτητο χειροκρότημα τον μεγάλο μονόλογό της.
Παράλληλα με την μετεωρική πορεία της στην κινηματογραφική οθόνη σημείωσε και μεγάλες επιτυχίες στο θεατρικό σανίδι συνεργαζόμενη με όλους τους μεγάλους θιάσους της Αθήνας και παίζοντας με την ίδια ερμηνευτική ικανότητα όλα τα είδη θεάτρου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ανέλαβε συχνά ρόλο συνθιασάρχη, άλλοτε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, άλλοτε με τον Κώστα Βουτσά ή τον Λάκη Κομνηνό. Οι παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε την περίοδο αυτή ήταν πάνω σε κείμενα Ελλήνων συγγραφέων (Αλέκου Σακελλάριου, Γιαλαμά-Πρετεντέρη κ.α.) αλλά και σε δημοφιλή κείμενα του διεθνούς ρεπερτορίου (Νηλ Σάιμον, Σώμερσετ Μωμ κ.α.).
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν μόλις είχε ξεκινήσει στο Εθνικό Θέατρο, με ένα βουβό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Χαρούμενο Ξεκίνημα» (1954) του Ντίνου Δημόπουλου. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να συνεχίσει την κινηματογραφική της διαδρομή, αυτή τη φορά με ένα μικρό ρόλο στο «Τελευταίο Ψέμμα» (1958) του Μιχάλη Κακογιάννη, και πάλι στη Φίνος Φιλμ.
Δείτε στην παρακάτω φωτογραφία την Αλίκη Γεωργούλη, τη Νίτσα Τσαγανέα, τη Μαίρη Χρονοπούλου (αγνώριστη με κατάμαυρα μαλλιά στα πρώτα βήματα της καριέρας της), τον Χρήστο Ευθυμίου και τον Αλέκο Αλεξανδράκη από το 1955:
