Η Έλλη Λαμπέτη ήταν μια από τις πιο γοητευτικές υπάρξεις του ελληνικού θεάτρου, αλλά και του κινηματογράφου, διαθέτοντας αξεπέραστες υποκριτικές δυνατότητες που ανέδειξαν τους ρόλους που ενσάρκωσε.
Ευαίσθητη και εύθραυστη αλλά ταυτόχρονα ερωτική και εκρηκτική, μαγνήτιζε με την παρουσία της και με την απόλυτης ιδιαιτερότητας, αισθαντική φωνή της.
Γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής το 1926, κόρη του Κώστα Λούκου και της συζύγου του Αναστασίας. Το ζευγάρι είχε νωρίτερα αποκτήσει πέντε παιδιά, ενώ η Έλλη ήταν δίδυμη με τον Σταμάτη (που έμελλε να πεθάνει πρόωρα, το 1941). Το 1928 η οικογένεια Λούκου μετακόμισε στην Αθήνα και η εξάχρονη Έλλη άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το χορό και τη μουσική. Το 1941 υιοθετεί το ψευδώνυμο Λαμπέτη – μετά από πρόταση του ηθοποιού θείου της, Τάσου Σταμάτη – και αποφασίζει να ακολουθήσει σπουδές υποκριτικής. Έδωσε ανεπιτυχώς εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ λίγο αργότερα την απέρριψε και η επιτροπή της Σχολής Κοτοπούλη. Όμως η παρέμβαση του θείου της και η μεσολάβηση του Σπύρου Μελά πείθουν τη Μαρίκα Κοτοπούλη να τη δεχτεί στη σχολή.
Ταλαιπωρήθηκε πολλά χρόνια από τον καρκίνο, ο οποίος έκανε την πρώτη του εμφάνιση του 1969, με αποτέλεσμα να υποβληθεί σε ολική μαστεκτομή στις Η.Π.Α. Το 1980, ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του και μετά από γενναία μάχη η Έλλη Λαμπέτη πέθανε σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983.
Δείτε την Έλλη Λαμπέτη στο σαλόνι του σπιτιού της:
