Ο Θίο Τζέιμς, ο Βρετανός ηθοποιός με ελληνική καταγωγή που πρωταγωνιστεί στο «The Gentlemen» του Γκάι Ρίτσι, είναι Πρέσβης Καλής Θελήσεως της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).
Και υπό αυτή την ιδιότητα, περιέγραψε την οικογενειακή του ιστορία και συγκεκριμένα εκείνη του Έλληνα παππού του, ο οποίος κατέφυγε στη Συρία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όπως έγραψε η UNHCR στη λεζάντα της σχετικής ανάρτησης για τον Θίο Τζέιμς, στο Instagram: «Πριν από 75 χρόνια, ο κόσμος έδωσε μια υπόσχεση: όσοι φεύγουν για να σώσουν τη ζωή τους πρέπει να μπορούν να βρουν ασφάλεια. Αυτή η υπόσχεση έχει προστατεύσει εκατομμύρια ανθρώπους. Όμως σήμερα, βρίσκεται υπό απειλή. Η ιστορία του παππού του Πρέσβη Καλής Θελήσεως μας είναι μια ισχυρή υπενθύμιση του γιατί τα μαθήματα του παρελθόντος έχουν σημασία, και γιατί πρέπει να προστατεύσουμε και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα αναζήτησης ασύλου».
Ως Πρέσβης Καλής Θελήσεως της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ο Θίο Τζέιμς αποκάλυψε ότι ο παππούς του, Νικόλαος Ταπτικλής, ταξίδεψε ακτοπλοϊκώς από την Αθήνα στην Τουρκία το 1941, φτάνοντας αργότερα στη Δαμασκό, ενώ προειδοποίησε ότι «ένας κόσμος αδιαφορίας, ακόμα και σκληρότητας, επιστρέφει. Η ξενοφοβία βρίσκεται σε άνοδο. Η ανθρωπιστική βοήθεια συρρικνώνεται».
Ο ηθοποιός μοιράστηκε την ακόλουθη αφήγηση σε μια ανάρτηση που συνοδευόταν από φωτογραφίες από το πρόσφατο ταξίδι του στη Συρία, τη χώρα που κάποτε έδωσε καταφύγιο στον παππού του.
«Το 1941, οι Ναζί σάρωσαν την Ελλάδα και κατέλαβαν την Αθήνα. Ο παππούς μου, Νικόλαος Ταπτικλής, τράπηκε σε φυγή για να σώσει τη ζωή του. Υπό το κάλυμμα της νύχτας, επιβιβάστηκε σε μια μικρή βάρκα με άλλους 12 ανθρώπους και διέσχισε τα επικίνδυνα νερά του Αιγαίου προς την Τουρκία. Από την Τουρκία, ταξίδεψε μαζί με χιλιάδες άλλους στη Συρία, όπου βρήκε τελικά καταφύγιο στη Δαμασκό. Ο κόσμος είχε μάθει, με ένα αβάσταχτο κόστος σε ανθρώπινες ζωές, τι συμβαίνει όταν όσοι φεύγουν από έναν πόλεμο δεν έχουν πουθενά ασφαλές μέρος να πάνε. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σε οικογένειες αρνήθηκαν το καταφύγιο, άνθρωποι επιστράφηκαν σε χώρες όπου φοβούνταν για τη ζωή τους, και εκατομμύρια παρέμειναν σε καταυλισμούς επειδή τα σπίτια τους δεν ήταν πλέον ασφαλή, ή δεν υπήρχαν καν πια. Από αυτή την τραγωδία προέκυψε ένα απλό μάθημα: όσοι φεύγουν από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις πρέπει να μπορούν να βρουν καταφύγιο. Δεν πρέπει να εξαναγκάζονται να επιστρέψουν σε ένα μέρος όπου θα μπορούσαν να δολοφονηθούν ή να βασανιστούν. Όσοι φεύγουν για να σώσουν τη ζωή τους χρειάζονται ένα ασφαλές καταφύγιο».
