Οι αντιδράσεις για την ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου για τον Γιώργο Μαζωνάκη ότι δεν τον γνώριζε, κατακρίνοντας τον κόσμο που πήγε στην κηδεία του, συνεχίζονται. Μάλιστα, πολλοί άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου ξεσπούν εναντίον της τραγουδίστριας και της απαξιωτικής της στάσης απέναντι στον εκλιπόντα τραγουδιστή.
Ωστόσο, ανάμεσα στις αναρτήσεις που απαντούν στη Μάνου, ξεχωρίσαμε εκείνη του Σωτήρη Τσαφούλια, ο οποίος θα λέγαμε πως της έδωσε πληρωμένη απάντηση. Ο γνωστός σκηνοθέτης με μια αιχμηρή ανάρτηση στα social media, επέκρινε την Αφροδίτη Μάνου λέγοντας πως η μουσική δεν έχει ταμπέλες και πως η προσπάθεια της να μειώσει το πένθος του κόσμου, είναι δείγμα αλαζονείας.
Πιο αναλυτικά, έγραψε: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν γνωρίζατε τον άνθρωπο ούτε τη δουλειά του. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ ΔΕΝ τα γνωρίζετε, σπεύσατε να κρίνετε τη συγκίνηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που τα γνωρίζουν. Η αγάπη του κόσμου δεν μπαίνει σε εξετάσεις αισθητικής. Δεν χρειάζεται την έγκριση κανενός για να είναι αληθινή. Το να χαρακτηρίζεις το πένθος ενός λαού ως «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών» δεν λέει τίποτα για τον άνθρωπο που έφυγε. Λέει όμως πολλά για την αδυναμία σας να δεχτείτε ότι η τέχνη δεν ανήκει σε μια ελίτ, αλλά στον κόσμο που τη ζει. Ο κόσμος δεν έκανε προσκύνημα σε ένα μουσικό είδος. Αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο που τον συντρόφευσε στις χαρές, στους χωρισμούς, στις παρέες και στις μοναξιές του και που ποτέ δεν προσπάθησε να διχάσει ή να κατατάξει κανέναν. Και αυτό δεν μειώνει κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Το να προσπαθείς όμως να μειώσεις το πένθος των άλλων, μόνο και μόνο επειδή δεν συμβαδίζει με τα δικά σου γούστα, δεν είναι πολιτισμός. Είναι αλαζονεία και για μια καλλιτέχνιδα σαν εσάς που δηλώνει τραγουδοποιός φιλοσοφούσα μετ’ ευτελείας εν Αθήναις, το σχόλιο είναι αν όχι άστοχο, τουλάχιστον λυπηρό».
Να υπενθυμίσουμε πως η Αφροδίτη Μάνου, λίγες ώρες μετά την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη έγραψε στο Χ, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων: «Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, ούτε που τον ήξερα -κι αυτόν και τη δουλειά του- αλλά το “λαϊκό προσκύνημα” στον νεκρό Μαζωνάκη, είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τα φανταστήκαμε. Καληνύχτα σας…».
