Μια εικόνα γεμάτη νιότη, όνειρα και την υπόσχεση μιας σπουδαίας διαδρομής. Η Ξένια Καλογεροπούλου, μόλις 17 ετών το 1953, αποτυπώνεται από τον φακό του Ρούσσου Κούνδουρου σε μια στιγμή όπου η αθωότητα της ηλικίας συναντά τη λάμψη ενός ταλέντου που μόλις άρχιζε να ανακαλύπτει τον δρόμο του.
Πίσω από το νεανικό αυτό βλέμμα βρίσκεται ήδη μια βαθιά αγάπη για την τέχνη, το θέατρο και τη δημιουργία. Λίγα χρόνια αργότερα, η κοπέλα της φωτογραφίας θα γινόταν μία από τις πιο αγαπημένες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, αφήνοντας το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα με την ευγένεια, την καλλιέργεια και τη σπάνια ευαισθησία της.
Η φωτογραφία αυτή δεν κρατά απλώς μια ανάμνηση από το παρελθόν, φυλάσσει τη στιγμή πριν από μια μεγάλη καλλιτεχνική πορεία, τότε που ένα νεανικό όνειρο άρχιζε να παίρνει μορφή και να οδηγεί σε μια ζωή αφιερωμένη στη μαγεία της σκηνής και της ανθρώπινης ιστορίας.
Ο δημοσιογράφος Άρης Λουπάσης γράφει στο Instagram για την ηθοποιό: «Η 17χρονη τότε Ξένια, φοιτούσε στο σχολείο Χατζηδάκη, όπου μαζί με τη συμμαθήτριά της και μετέπειτα συγγραφέα Μαρίνα Καραγάτση, κόρη του λογοτέχνη Μ. Καραγάτση, διοργάνωναν μαθητικές παραστάσεις, αναλαμβάνοντας οι ίδιες τη συγγραφή του έργου, τη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία. Η αγάπη της για την υποκριτική ξεκίνησε από την ηλικία των δέκα ετών, όταν μαζί με τους φιλότεχνους γονείς της παρακολούθησε για πρώτη φορά θέατρο και επέστρεψε στο σπίτι μαγεμένη από τις ερμηνείες των Χορν, Αρώνη και Κατράκη στο «Πολύ κακό για το τίποτα» του Σαίξπηρ, που ανέβηκε στη σκηνή του Εθνικού. Έναν χρόνο πριν ολοκληρώσει το σχολείο, πήγε η ίδια στον Κάρολο Κουν, εκφράζοντας την επιθυμία της να ασχοληθεί με την υποκριτική. Παρά την έγκρισή του, η αντίδραση του πατέρα της για τη συγκεκριμένη σχολή την οδήγησε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου. Κατά την επιστροφή της στην Αθήνα, μια τυχαία συνάντηση με τον Μάνο Χατζιδάκι έξω από το θρυλικό ζαχαροπλαστείο Ζόναρς στην Πανεπιστημίου, έγινε η αφορμή να ασχοληθεί με το σινεμά. Κάνει το ντεμπούτο της το 1958 στην «Κυρά μας τη μαμή» του Αλέκου Σακελλάριου, παραγωγής Φίνος Φιλμ. Η αγαπημένη ηθοποιός διέθετε εκείνη τη σπάνια γοητεία που γεννιέται από την ευγένεια, την καλλιέργεια και την αλήθεια».
