Υπάρχουν ηθοποιοί που παλεύουν μια ζωή για να κρατηθούν κάτω από τους προβολείς, και υπάρχουν και εκείνες οι σπάνιες ψυχές που, όταν πέτυχαν τα πάντα, χαμογέλασαν, έκλεισαν την πόρτα της δημοσιότητας και περπάτησαν στο δικό τους μονοπάτι ευτυχίας.
Η Ελένη Προκοπίου, η «κυρία της αυλής» της Φίνος Φιλμ, άνηκε στη δεύτερη κατηγορία. Το κορίτσι με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο και τη φινέτσα, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, άφησε πίσω του μια μυθική δεκαετία, γεμάτη χορό, επιτυχίες και μερικές ιστορίες που λίγοι θυμούνται.
Ακολουθούν οι άγνωστες ιστορίες μιας γυναίκας που δεν υπήρξε απλώς μια σταρ, αλλά μια αληθινή κυρία με ήθος και σπάνια προσωπικότητα.
Η ιστορία της Ελένης Προκοπίου με την τέχνη δεν ξεκίνησε από το θέατρο, αλλά από τον χορό. Ήταν μόλις 6 ετών όταν πέρασε το κατώφλι της σχολής της Λουκίας Σακελλαρίου στο Ωδείο Αθηνών. Εκεί, στην ίδια μπάρφα χορού, βρισκόταν ένα άλλο μικρό κορίτσι: η Μάρθα Καραγιάννη. Μαζί μεγάλωσαν, μαζί έκαναν τα πρώτα τους βήματα ως παιδιά στις παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, και μαζί έμελλε να γίνουν δύο από τα μεγαλύτερα σύμβολα ομορφιάς και ζωντάνιας του ελληνικού σινεμά.
Αν και το ευρύ κοινό τη θυμάται να χορεύει εντυπωσιακά μιούζικαλ στο πλευρό του Βαγγέλη Σειληνού ή να γοητεύει τον Γιώργο Πάντζα, η Ελένη Προκοπίου είχε γράψει μια σπουδαία, «αθόρυβη» ιστορία στο παγκόσμιο σινεμά. Το 1963, ο Νίκος Κούνδουρος την επέλεξε για τον ρόλο της Άρτας στις εμβληματικές «Μικρές Αφροδίτες». Εκεί, μακριά από τα λαμπερά κοστούμια των επιθεωρήσεων, η Ελένη Προκοπίου ερμήνευσε έναν ρόλο βαθιά πρωτόγονο, αισθησιακό και ποιητικό, με την ταινία να κερδίζει διεθνή βραβεία (Φεστιβάλ Βερολίνου) και να αναγνωρίζεται παγκοσμίως.
Στα παρασκήνια των γυρισμάτων και των επιθεωρήσεων, η Ελένη ήταν το αγαπημένο παιδί των συναδέλφων της. Λόγω των ελαφρώς σχιστών, εξωτικών ματιών της και των έντονων ζυγωματικών της, ο αείμνηστος Νίκος Ρίζος της είχε κολλήσει ένα μοναδικό παρατσούκλι. Την φώναζε χαϊδευτικά «Μογγόλα μου», ένας χαρακτηρισμός που την έκανε πάντα να γελάει και αποτύπωνε το κλίμα αγάπης και οικειότητας ανάμεσα στους ηθοποιούς εκείνης της χρυσής εποχής.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, έχοντας γυρίσει μόλις 23 ταινίες, η Ελένη Προκοπίου πήρε την πιο καθοριστική απόφαση της ζωής της. Στα γυρίσματα μιας ταινίας γνώρισε τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου, Αντώνη Συρίγο. Ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα. Η Ελένη δεν δίστασε ούτε στιγμή: απαρνήθηκε τη δόξα, τα εξώφυλλα και τα χειροκροτήματα για να γίνει σύζυγος και μητέρα της κόρης τους, Ειρήνης. Ο γάμος τους δεν ήταν ένα πυροτέχνημα της showbiz· έμειναν μαζί, αχώριστοι, για σχεδόν 50 ολόκληρα χρόνια, μέχρι που εκείνος έφυγε από τη ζωή, αφήνοντάς της ένα τεράστιο κενό.
Η Ελένη Προκοπίου παρέμενε για δεκαετίες «ακριβοθώρητη». Δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν εξαργύρωνε το παρελθόν της. Όμως, τον Μάρτιο του 2024, έγινε το «θαύμα». Ύστερα από 52 χρόνια απόλυτης σιωπής, η φωνή της ακούστηκε ξανά στο θέατρο (μέσω voice over) στην παράσταση «Το κορίτσι μου» στο Θέατρο Αμαλία της Θεσσαλονίκης. Ποιος την έπεισε; Η εγγονή της, η Ελένη –που έχει πάρει το όνομά της και σπουδάζει επίσης σε δραματική σχολή! «Με έπεισε η εγγονή μου να συμμετέχω στην παράσταση που συμμετέχει κι εκείνη», είχε εξομολογηθεί τότε η ίδια, κλείνοντας τον κύκλο της με τον πιο γλυκό, οικογενειακό τρόπο
